ียงอ่อนหวานสั่นเครือ“ข้า? ข้าแค่ออกไปเดินเล่น ชิงหูไปเป็นเพื่อนข้า ไม่มีอะไรหรอก”เมื่อออกจากกระโจมเล็ก หลินเมิ้งหยารีบกลับมายังกระโจมของตนเองทันทีทั้งสามคนถูกนางทำให้ตื่นตระหนกได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องได้สติอย่างแน่นอน แม้คนของนางจะเก่งกาจมากสักเพียงไหน แต่ก็คงไม่อาจรับมือกับคนของพวกเขาทั้งหมดได้ดังนั้น นางจึงรีบถอนตัวออกมา“เจ้าไปไหนมา?”นับตั้งแต่ที่นางเข้ามาภายใน หัวใจของหลงเทียนอวี้จึงสงบลงเขาหยุดยืนตรงหน้า มองดูนางที่กำลังปลอบโยนทุกคน เขาเป็นเพียงคนเดียวที่นางมองข้าม ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ ความขุ่นเคืองเล็กน้อยพลันปรากฏขึ้นในหัวใจ“หม่อมฉันเพียงแค่ออกไปเดินเล่นเท่านั้นเพคะ ชิงหูเป็นพยานให้หม่อมฉันได้ ท่านอ๋อง เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ งานเลี้ยงจบแล้วหรือเพคะ?”ตกใจเล็กน้อย เหตุใดนางจึงได้เจอหลงเทียนอวี้ที่นี่ ความจริงงานเลี้ยงน่าจะยังไม่จบ“เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้หลงเทียนอวี้ไม่สบอารมณ์ทั้งที่เขาเป็นห่วงนาง จึงละทิ้งทุกอย่างแล้วรีบกลับมาที่กระโจมหลังนี้แต่ดูเหมือนเขาจะกังวลโดยไร้ประโยชน์เสียแล้วความขุ่นเคืองพลันพวยพุ่งขึ้นในใจของเขา หมุนตัวแล้วเดินออกจากกระโจมไปทิ้งหลินเมิ้งหยาที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาไว้ภายใน“นายหญิงก็จริงๆ เลย ท่านไม่รู้หรอกว่าท่านอ๋องร้อนใจขนาดไหนที่หาท่านไม่เจอ เหตุใดจึงแสดงท่าทีเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”ป๋ายจื่อร้อ
