งทวงความยุติธรรมแทนหลงเทียนอวี้ จ้องหน้านายหญิงที่ทำอะไรไม่ถูก“ข้าจะรู้ได้อย่างไร เขา…ช่างเถิด อีกเดี๋ยวข้าค่อยไปขอโทษเขาแล้วกัน พวกเจ้าสี่คนอยู่ที่นี่ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นใช่หรือไม่?”ตอนที่ถูกจับตัวไป สิ่งเดียวที่นางกังวลคือกลัวว่าสาวใช้ทั้งสี่จะถูกรังแกแต่โชคดีที่บริเวณรอบๆ มีองครักษ์อยู่มากมาย อีกทั้งยังได้รับการปกป้องจากยอดฝีมืออย่างป๋ายซูหลังจากได้เห็นว่าทุกคนล้วนสบายดี หลินเมิ้งหยาจึงวางใจ“นายหญิงวางใจเถิดเจ้าค่ะ หากป๋ายซูยังอยู่ จะไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายพวกเราได้”หลังจากได้รู้จักกัน แม้เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่ป๋ายซูกลับมองความคิดของหลินเมิ้งหยาออกแม้นางจะเป็นพระชายา แต่นางกลับให้ความสำคัญพวกนางเสมือนมิตรสหายดังนั้นเพื่อพระชายาแล้ว ป๋ายซูยินยอมพลีกายถวายชีวิตเพื่อปกป้องคนเหล่านี้“ดี เช่นนั้นข้าก็วางใจ ป๋ายซ่าวและป๋ายจื่อจงตามข้ากลับไปในงานเลี้ยง”เกรงว่าการหายตัวออกจากงานของนางจะทำให้ผู้อื่นสงสัยดังนั้นไท่จื่อและหูลู่หนานเองก็กลับเข้าไปในงานแล้วเช่นเดียวกัน แล้วนางจะพลาดโอกาสเห็นอะไรสนุกๆ ได้อย่างไรงานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป ผลปรากฏว่าทุกคนล้วนกลับมาแล้ว เมื่อหลินเมิ้งหยากลับเข้าไปในงานอีกครั้ง สายตาหลายคู่จับจ้องมาทางนาง“ท่านอ๋อง ขอบพระทัยที่เป็นห่วงเพคะ”หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างหลงเทียนอวี้ กระซิบเสียงแผ่วเพียงประโยคเดียว ใบหน้าที่เคยเย็นชาพลันอ่อนโยนลงหลังจากเงียบไปอยู่ครู่หนึ่ง
