จ้าอยู่ที่ไหนกันเล่า? เรียกออกมาให้พวกเรารู้จักหน่อยจะเป็นไร?”แม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่หูลู่หนานกลับกำมีดในมือแน่นขอเพียงยอดฝีมือคนนั้นปรากฏตัวออกมา เขาพร้อมที่จะพุ่งตัวไปฆ่าทันทีทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนโง่ สายตาดูถูกของเขาปกปิดความจริงในใจเอาไว้ไม่มิด“เจ้าคิดว่าเขาจะโง่ถึงขนาดออกมาแสดงตัวให้เจ้าเห็นอย่างนั้นหรือ? หากเจ้าไม่เชื่อ นอกจากองครักษ์หน้าประตูสองสามคนเหล่านั้น พวกเจ้าลองดูสิว่ายังมีคนอื่นอีกหรือไม่”เมื่อครู่ชิงหูปรากฏตัวให้หลินเมิ้งหยาได้เห็นในกระโจมหลังนี้ นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว มิมีคนอื่นล่วงรู้ถึงการมีตัวตนของเขาบางครั้งสายตาสามารถหลอกลวงเราได้ น่าเสียดายที่คนทั้งสามตรงหน้าไม่รู้ถึงเหตุผลข้อนี้“เข้ามา! เข้ามา!”ไท่จื่อยังคงไม่เชื่อ แต่แม้จะเรียกคนด้านนอกถึงสองครั้ง แต่กลับไม่มีผู้ใดขานรับองครักษ์ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูทั้งสองหันไปมองรอบๆ ก่อนนั้นพวกเขาได้รับคำสั่งเหมือนกันคือคนด้านในเรียกเมื่อไหร่ จะต้องรีบเข้ามาข้างในทันที แต่เหตุใดเวลานี้จึงเหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น?“ไม่ต้องเรียกหรอก คนของข้าช่วยพวกเจ้ากำจัดพวกเขาไปแล้ว หากเรื่องในวันนี้ถูกแพร่งพรายออกไป เกรงว่าจะยุ่งยากเสียเปล่าๆ”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงนิ่งสงบ ประสาทสัมผัสการได้กลิ่นของนางดีกว่าคนอื่นกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศชิงหูลงมือฉับไว เขาฆ่าคนโดยไม่ทิ้งรอยเลือดออกมาให้เห็นดังนั้น นางจึงเป็นเพียงคนเดียวที่ได้กลิ่
