รั้งนี้ตำหนักกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน นางกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น“จะเกิดอะไรได้เล่า? วางใจเถิด ข้าเตรียมการเอาไว้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เกรงว่าการเดินทางในครั้งนี้มิได้ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น”ชิงหูปะปนอยู่กับเหล่าองครักษ์เพื่อคุ้มครองอารักขาหลินเมิ้งหยาบนรถม้ารายงานที่เขาได้รับเมื่อวานคือนักฆ่าทุกคนล้วนไปรอท่าอยู่ที่เขาหลิงจูแม้เป้าหมายอาจจะไม่ใช่หลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นกลอุบายก็ถูกวางเอาไว้แล้วเพื่อความปลอดภัยของทุกคน หลินเมิ้งหยาจึงเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า“นั่นซิ พี่ป๋ายจีวางใจเถิด หากพี่สาวพูดว่าเตรียมการเอาไว้แล้ว จะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้ช่วยพูด วันนี้เขาสวมใส่ชุดขนจิ้งจอกสีขาวที่ป๋ายจีทำให้เสื้อผ้าชุดนี้ขับให้เขาหล่อเหลาราวกับหยก“ใช่แล้ว คนในจวนของเราควรออกมาเที่ยวเล่นบ้าง วันนี้พวกเรามาผ่อนคลายด้วยกันเถอะ”หลินเมิ้งหยาที่นั่งอยู่มุมหนึ่งพลิกอ่านหนังสือแม้จะไม่รู้ว่าฮ่องเต้หมิงมีวัตถุประสงค์อันใด แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจหลีกเลี่ยงได้ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความสุขของป๋ายจื่ออีกรถม้าของจวนอวี้คันไม่เล็ก ทั้งหกคนนั่งได้สบาย ๆหลินจงอวี้กลับรู้สึกเบื่อหน่าย เขาอยากขอออกไปขี่ม้าบอกให้พ่อบ้านเติ้งตระเตรียม ก่อนที่ม้าสีแดงดั่งลูกพุทราจะถูกจูงเข้ามา“นายน้อยอวี้ ม้าตัวนี้ชื่อเลี่ยฮั่ว เป็นม้าที่ท่านอ๋องเตรียมไว้ให้ท่านเป็นพิเศษ งดงามเป็นอย่างยิ่ง”พ่อบ้านเติ้งเอ่ยอธิบายอยู่นอกรถม
