ตั้งแต่รู้จักหลงเทียนอวี้มา นอกจากพระสนมเต๋อเฟย นางก็มิเคยเห็นเขาสนใจผู้ใดมาก่อน
แม้จะเป็นสาวงามมีเสน่ห์มากมายเพียงใด แต่เขาก็มิเคยเหลียวแล แต่เพราะเหตุใดเขาจึงเป็นห่วงเป็นใยท่านหญิงหลินหลางเหลือเกิน?มองดูพ่อบ้านเติ้งที่กำลังหยิบยามือเป็นระวิง หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะแสร้งเอ่ยถามอย่างมิตั้งใจ“ข้ามิเคยได้ยินเรื่องของท่านหญิงหลินหลางมาก่อน มิรู้ว่านางคือผู้ใดอย่างนั้นหรือ?”พ่อบ้านเติ้งไม่ได้คิดอะไรมาก หวนนึกถึงท่านหญิงในความทรงจำพลางเอ่ยตอบ“ท่านหญิงหลินหลางเป็นเพื่อนในวัยเด็กของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ เหตุเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ดังนั้นจึงพำนักรักษาตัวอยู่ที่ปิ้งโจว ท่านอ๋องของพวกเราคะนึงถึงท่านหญิงหลินหลางมาโดยตลอด ดังนั้นพระองค์จึงรับสั่งให้ส่งมอบยาชั้นดีเพื่อไปบำรุงร่างกายของท่านหญิงหลินหลางพ่ะย่ะค่ะ”ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องถามต่ออีกแล้วเพื่อนรักในวัยเด็ก ความรู้สึกของทั้งคู่ที่มีให้กันจะต้องลึกซึ้งเกินกว่าผู้ใดจะแทรกแซงได้มาเร็วมิสู้มาได้ถูกจังหวะ หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างโต๊ะ มิเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก“ท่านหญิงหลินหลางเจ็บป่วยด้วยโรคอันใด? ยาธรรมดาอาจจะไม่สามารถรักษาอาการของนางได้”แอบทอดถอนใจอย่างเงียบๆ สุดท้ายหลินเมิ้งหยาเอ่ยถามเพื่อเข้าไปจัดการเรื่องนี้บางทีหลงเทียนอวี้อาจจะคำนวณไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นจึงสั่งให้นางเข้ามาในคลังเล็กแห่งนี้ด้วยคิ
