“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการตามคำสั่ง”
พ่อบ้านเติ้งพยักหน้าลง เมื่อรู้ว่าท่านหญิงหลินหลางจะมาเมืองหลวง อย่าว่าแต่ท่านอ๋องเลย แม้แต่เขาเองก็ดีใจมากเหลือเกิน
“เจ้าลองไปตรวจสอบดูว่าในคลังของจวนมียาบำรุงร่างกายอะไรบ้าง จงเอาไปให้หลินหลางทั้งหมด ร่างกายของนางอ่อนแอ เมื่อได้รับบาดเจ็บ จำเป็นต้องฟื้นฟูร่างกายให้ดี”
ผู้ดูแลคลังเล็กในเรือนคือหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้รู้จักความสามารถด้านยาของนางดี
ดังนั้นจึงมอบหมายหน้าที่จัดแจงยาของหลินหลางให้กับนาง
“พ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งถวายคำนับแล้วกลับออกไป หลงเทียนอวี้ที่กลับมายังห้องอ่านหนังสือของตนเอง หวนนึกถึงสัมผัสจากอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา
แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยรู้เลยว่าการได้กอดใครสักคนจะทำให้รู้สึกเสมือนหัวใจถูกเติมเต็มเช่นนี้
ราวกับคนที่อยู่ท่ามกลางทะเลทรายได้ดื่มน้ำดับกระหาย
เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน
มุมปากหยักยิ้มขึ้นไม่รู้ตัว แม้แต่เอกสารบนโต๊ะยังน่าอ่านมากขึ้นกว่าเดิม
ทว่าเพียงพริบตาเดียว ภาพหลินเมิ้งหยาโอบกอดชิงหูพลันปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาพลันเคร่งขรึมขึ้นมา
อ้อมกอดนั้น เขาควรได้รับเพียงคนเดียว
เขาหยิบขลุ่ยกระดูกชิ้นเล็กออกจากกระเป๋า ออกแรงเป่าเล็กน้อย ไม่นานร่างของเย่พลันปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
“นายท่านมีสิ่งใดให้รับใช้ขอรับ?”
มองดูเย่ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมจนเขารู้สึกกดดัน
“ต่อจากนี้ไปห้ามมิให้ชิงหูใกล้ชิ
