ดพระชายาอีก หากพบเห็นการกระทำเกินกว่าเหตุ จงฆ่าโดยไม่ต้องปรานี”
คิ้วของเย่ขมวดเข้าหากันแน่น เขา…ฟังผิดไปหรือไม่?
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”
หลงเทียนอวี้จึงพยักหน้าลงอย่างพึงพอใจแล้วโบกมือ
“เจ้าออกไปก่อนเถิด จำเอาไว้ ห้ามมิให้มือของชิงหูสัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของพระชายา มิเช่นนั้น เจ้าจงตัดแขนทั้งสองข้างของเขาเสีย”
แม้แต่ศัตรูตัวฉกาจของท่านอ๋อง ท่านอ๋องมิเคยรับสั่งเช่นนี้มาก่อน ดูท่า พระชายาพระองค์นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ภายในตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยากลับถึงห้องตนเอง ท่าทางเสมือนคนไร้จิตวิญญาณ
หลินหลาง หลินหลาง หลินหลาง ชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวของนาง
ทั้งที่ย้ำกับตัวเองแล้วว่าอย่าได้อ่อนไหว
แต่เพราะเหตุใดจึงทำได้ยากถึงเพียงนี้
“นายหญิงเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวถือช่อดอกฉูจวี๋1เข้ามายืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา กะพริบตาคู่สวยดั่งเปล่งประกายดั่งหยดน้ำ จ้องมองหลินเมิ้งหยาที่มีท่าทีเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้
“ข้าไม่เป็นไร”
ตอบคำถามอย่างไร้เรี่ยวแรง แม้แต่ตัวของหลินเมิ้งหยาเองยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอในน้ำเสียง
สาวใช้ทั้งสี่เข้ามายืนล้อมหลินเมิ้งหยา สายตากังวลจับจ้องมองทางนายหญิงของตนเอง
“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดจึงมีท่าทางเหมือนมะเขือถูกทุบเช่นนี้เล่า? ไม่เหมือนกับเจ้าคนก่อนเลย”
ชิงหูที่ได้รับอ้อมกอดแห่งความรักจากหลินเมิ้งหยาส่งยิ้มร่าเริงให้กับนาง
ใบหน้าสดใสแช่มชื่นพลันปรากฏอยู่ตรงห
