น้าหลินเมิ้งหยา
“เจ้ายิ้มดีใจอะไรขนาดนั้น ฮึ”
นางยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มของชิงหู ใบหน้าหล่อเหลาพลันบวมเปล่ง
มองดูใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเขา ก่อนจะขยับมือขึ้นๆ ลงๆ อารมณ์ของหลินเมิ้งหยาดีขึ้นมาก
“ข้าไม่เป็นไรแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”
ทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าน้อยใจประหนึ่งลูกสะใภ้ถูกรังแกของชิงหู อารมณ์ของหลินเมิ้งหยาดีขึ้นมาก
ทว่าสาวใช้ทั้งสี่กลับชะงักขณะมองทางด้านหลังของนาง
ด้านหลัง? มีอะไรหรือ?
นางหมุนตัว ตกใจทันทีเมื่อเห็นชายชุดดำสวมหน้ากาก
ขณะเดียวกัน เย่ถือดาบยาวยืนอยู่ด้านหลังนาง สายตาสับสน
“ไม่น่ามีอันตรายอะไรที่นี่นี่นา?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย กวาดสายตามองรอบๆ ล้วนเป็นใบหน้าของคนรู้จักมักคุ้น ไม่มีคนแปลกหน้านี่นา
“ท่านอ๋องรับสั่งว่าถ้าหากชิงหูแตะต้องแม้เพียงชายเสื้อของพระชายา ให้กระหม่อมตัดแขนทั้งสองข้างของเขาทิ้งพ่ะย่ะค่ะ”
ทว่าเหตุการณ์ในตอนนี้กลับกลายเป็นพระชายายื่นมือไปหยิกแก้มชิงหู
ถ้าอย่างนั้นเขาควรทำเช่นไร? ควรตัดหัวชิงหูหรือไม่?
เป็นครั้งแรกที่คนเย็นชาดุจน้ำแข็งอย่างเขารู้สึกสับสน ดึงดาบของตนเองออกมาแล้วพุ่งตัวเข้าหาชิงหู
“ข้าขอเตือนเจ้าก่อนเลยนะ เมื่อครู่ข้าออมมือให้ ดังนั้นจึงมิได้เอาชีวิตหมาน้อยน่าสงสารของเจ้า อย่าคิดว่าได้คืบแล้วจะเอาศอกเชียว!”
ชิงหูประกาศกร้าว เขายอมรับว่าเรื่องเมื่อครู่เขาทำไม่ถูกต้อง
แต่ตอนนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดเวลาเพีย
