“เจ้า…เมื่อครู่หายไปไหนมา?”
หลินเมิ้งหยายื่นมือออกไปหยิกใบหน้าข้างแก้มของชิงหู ก่อนจะแน่ใจว่านางมิได้ตาฝาด
“ไอ้หยา ไอ้หยา เจ็บ เจ็บ เจ็บ! เมื่อครู่ข้าก็อยู่ตรงหน้าเจ้าอย่างไรเล่า เพียงแค่เจ้าไม่เห็นก็เท่านั้น”
ไม่ง่ายเลยที่จะช่วยใบหน้าตัวเองออกจากฝ่ามือเพชฌฆาตของหลินเมิ้งหยา ชิงหูส่งเสียงโอดครวญพลางอธิบาย
“นี่เป็นวิธีการใช้จุดบอดของคนเพื่ออำพรางตัวอย่างนั้นหรือ? คิดไม่ถึงเลยว่าคนในสมัยโบราณจะรู้จักทฤษฎีอย่างนี้”
หลินเมิ้งหยาบ่นอุบอิบ เพราะเหตุนี้นักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋จึงปรากฏตัวขึ้นกะทันหันและหายไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้นี่ก็เป็นความลับของพวกเขา
“จริงสิ เจ้าถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋แล้ว แล้วเหล่านักฆ่าพวกนั้นเล่า?”
เถาฮวาอู๋คือกลุ่มที่ชิงหูสร้างขึ้น
เขาถอนตัวออกมาแล้ว แต่ก็ใช่ว่านักฆ่าเหล่านั้นจะสร้างกลุ่มใหม่ขึ้นมา
“พวกเขามีรังใหม่นานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ข้าถูกจับ ในสายตาของเถาฮวาอู๋ ข้าได้ตายจากไปแล้ว”
พูดถึงเรื่องที่ตนเองถูกจับในคุก สายตาของชิงหูพลันเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชา
คนพวกนั้นคงคิดไม่ถึงว่าหลินเมิ้งหยาจะสามารถถอนยาพิษออกไปได้
อีกทั้งใบหน้าของเขาในเวลานี้ยังแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก
แม้จะอยู่ต่อหน้าคนของเถาฮวาอู๋ แต่คนพวกนั้นไม่มีทางจำเขาได้
ทั้งสองพูดคุยและเดินกลับไปยังตำหนักหลิวซิน
จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกสงสัย นางกดเสียงให้เบาลง
“เจ้ายังจำครั้งแรกที่พวกเราเจอกันได้หรือไม่?”
คร
