งชั่วพริบตา เจ้านี่ถึงพุ่งเข้ามาทำร้ายเขา?
ฝีมือการต่อสู้ของเย่ไม่ธรรมดา ท่วงท่ามั่นคง แม้ชิงหูเองก็มีฝีมือที่ไม่เลว แต่เขาไม่มีแม้แต่อาวุธ ดังนั้นจึงทำได้เพียงกระโดดหลบซ้ายทีขวาที
“ไอ้หยา! ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุ เมิ้งหยา รีบจัดการเจ้าหมาบ้านี่ที”
ชิงหูพยายามป้องกันตนเอง ทว่าเย่กลับไล่ตามโดยไร้ความปรานี ดังนั้นตำหนักหลิวซินจึงเกิดเสียงฟาดฟันดังสนั่นหวั่นไหว
“ไม่ต้องทำอะไรจริงหรือเจ้าคะนายหญิง? ข้ารู้สึกได้ว่าชายชุดดำผู้นั้นมีทักษะการต่อสู้ที่สูงมาก”
ป๋ายซูจ้องมองชิงหูที่แผดเสียงร้องโวยวายไม่หยุดด้วยความกังวล แม้…ท่าทางของพวกเขาจะน่าขำก็ตาม
แต่เพราะมีดคือของมีคม หากโดนเข้าคงบาดเจ็บไม่น้อย
“ไม่หรอก อันที่จริงฝีมือของชิงหูสูงกว่าชายชุดดำคนนั้นมาก เขาเพียงแค่กำลังล้อเล่นเท่านั้น แม้จะรบราฆ่าฟันกันสามวันสามคืน ขอเพียงไม่หมดแรง ก็ไม่มีอะไรใหญ่หลวงหรอก”
ฝีมือการต่อสู้ของป๋ายซูก็มิได้อ่อนด้อย แม้จะไม่อาจเทียบได้กับพวกโรคจิตสองคนนั้น แต่ถึงกระนั้นนางก็สามารถมองฝีมือของพวกเขาทั้งสองออก
หญิงสาวทั้งห้าหลบอยู่ที่มุมห้อง จิบชากินขนมขณะมองดูละครสนุกๆ ด้านนอก
“พี่สาว พวกเขากำลังทำอะไรกัน?”
หลินจงอวี้ที่ทำการบ้านเสร็จแล้วเดินเข้ามาร่วมชมการแสดงตรงหน้าด้วยเช่นกัน
หลินเมิ้งหยาโบกมือเรียกเขาเข้ามา ทั้งหกคนนั่งอยู่ในห้องมองดูเหตุการณ์ด้านนอก
“นายน้อย” ป๋ายซูลุกขึ้น สายตาหวั่นเกรงจ้องมองทางหลินจงอวี้
ป๋า
