ยซูอยู่กับหลินเมิ้งหยาจนรู้สึกคุ้นเคยแล้ว ดังนั้นจึงรู้ดีว่านางมิใช่คนมากพิธี ดังนั้นจึงอยู่กับนางอย่างสงบสุข
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินจงอวี้ อดไม่ได้ที่จะแสดงความเคารพ
“ดูเจ้าเถิด หากมิมีเหตุอันใดก็อย่าได้เคร่งเครียดนักเลย ป๋ายซูตกใจกลัวหมดแล้ว”
หลินเมิ้งหยาพูดติดตลก นางไม่อยากให้เด็กน่ารักคนนี้กลายเป็นเจ้าชายน้ำแข็ง
“ข้ามิได้ทำเช่นนั้นเสียหน่อย พี่สาวอย่ากล่าวหาข้าสิ”
เขาชักสีหน้ากลับ แสดงท่าทางน่าสงสาร
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ นับตั้งแต่วันที่นางปรับเปลี่ยนอุปนิสัยไม่อ่อนโยนหรือดุดันจนเกินไป ชิงหูและหลินจงอวี้มักจะแสดงท่าทางน่าสงสารเสมอ
“ได้ ได้ ได้ เจ้ามิได้ทำสิ่งใดหรอก มานี่สิ มานั่งข้างพี่ พี่จะตรวจสอบการบ้านของเจ้า”
หลินจงอวี้ลุกขึ้นยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยาอย่างว่าง่าย ท่าทางว่านอนสอนง่ายทำให้ป๋ายซูตกตะลึง
“พี่ป๋ายจี นายน้อยเขา…ไม่สิ นายน้อยอวี้มักจะเชื่อฟังพี่สาวเสมอเลยหรือ?”
นางแอบกระตุกแขนเสื้อของป๋ายจี ส่งเสียงซุบซิบ
“ใช่แล้ว นายน้อยอวี้ดีกับพวกเรามาก โดยเฉพาะกับนายหญิง ทั้งน่ารักและว่านอนสอนง่าย เมื่อหลายวันก่อนนายหญิงยังพูดเลยว่านายน้อยอวี้เป็นผู้ชายอบอุ่น”
ป๋ายจีหัวเราะ หันกลับไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกที่ตนเองทำขึ้นมากับมือวางเทียบตัวหลินจงอวี้เพื่อวัดขนาด
ป๋ายซูอ้าปากค้าง มองดูหลินจงอวี้ที่ปล่อยให้ป๋ายจีวัดขนาดรูปร่างของตนเองอย่างอิสระ กลุ่มพายุพลันก่อเกิดขึ้น
