ในใจ
สวรรค์โปรด นางยังจำวันที่มีคนเข้าไปดึงตัวนายน้อยแล้วถูกตัดแขนทั้งสองข้างได้อยู่เลย
คนในตำหนักนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
“ฮือ ฮือ เจ้าเด็กน้อย เจ้าคนไร้หัวใจ! เหยียผิดเองที่เคยช่วยชีวิตเจ้าตั้งหลายครั้ง!”
ชิงหูหอบแฮ่กๆ หยิบถ้วยชาของหลินเมิ้งหยาขึ้นดื่ม
ไม่รู้ว่าเจ้าบ้านั่นหายไปไหนแล้ว ตอนนี้เขาแอบหลบอยู่ที่มุมหนึ่งเพื่อฟื้นฟูกำลังภายใน
“ข้าว่าเจ้าอายุมากแล้ว ฉะนั้นเรี่ยวแรงจึงมิอาจสู้เขาได้ เย่ เจ้าจะเข้ามาดื่มชาด้วยหรือไม่?”
“ขอบพระทัยพระชายา ข้าน้อยไม่เป็นไร”
ผลปรากฏว่า เสียงของเย่ดังขึ้นที่มุมหนึ่ง
แม้จะมีเรี่ยวแรงมหาศาล แต่ถึงกระนั้นก็ยังได้ยินเสียงหอบหายใจของเขา
“เจ้าไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยากระซิบ อันที่จริงนางต้องการให้ชิงหูประลองดูความสามารถของเย่
“ไม่หรอก ฝีมือการต่อสู้ของเขาแปลกประหลาดยิ่งนัก คนธรรมดาทั่วไปหาใช่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ ดีแล้วที่ได้เขามาปกป้องดูแลเจ้า”
ชิงหูเอ่ยตอบด้วยท่าทางสบายๆ เมื่อครู่เขาเพียงแค่แกล้งเจ้าเด็กนั่นเล่นแต่เพียงเท่านั้น
อีกทั้งเจ้าเด็กนั่นมิได้คิดสังหารเขาจริงๆ มิเช่นนั้น เขาที่เป็นทหารซึ่งพร้อมจะพลีชีพทุกเมื่อจะต้องเข้ามาฆ่าตัวเองโดยไม่หยุดพักอย่างแน่นอน
“พระชายา ท่านอ๋องมีรับสั่งให้มาเอากุญแจคลังเล็กพ่ะย่ะค่ะ”
สงครามเพิ่งจะจบ ร่างของพ่อบ้านเติ้งพลันปรากฏในตำหนักหลิวซิน
“ป๋ายซ่าว เจ้าไปหยิบให้พ่อบ้านเติ้งเถิด ท่านอ๋องต้
