องการสิ่งใดหรือ?”
หลินเมิ้งหยามิได้คิดมาก นับตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่ในจวน หลงเทียนอวี้มอบทรัพย์สินและงานทุกอย่างภายในจวนให้นางเป็นผู้ดูแล
“ทูลพระชายา ท่านอ๋องต้องการส่งยาไปให้ท่านหญิงหลินหลางที่ปิ้งโจวพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องยังรับสั่งอีกว่า หวังว่าพระชายาจะเป็นผู้ช่วยเลือกยาด้วยตนเอง”
หัวใจกระตุกวูบ จิตใจที่เพิ่งจะปลอดโปร่งเพราะได้เห็นการต่อสู้ของเย่และชิงหูพลันมีเมฆครึ้มลอยขึ้นมาอีกครั้ง
ฝืนส่งยิ้มใจดีกลับไปให้ ทว่าหลินเมิ้งหยามิอาจหักห้ามความหึงหวงในหัวใจของนางได้
“ได้ ป๋ายจี ป๋ายซ่าว พวกเจ้าสองคนตามข้ามา คนอื่นๆ เก็บของให้เรียบร้อย”
ทุกคนล้วนดูออกว่าหลินเมิ้งหยากำลังอารมณ์ไม่ดี แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเป็นเพราะเหตุใด
ขยับเท้าก้าวออกไป หลินเมิ้งหยาพาสาวใช้ทั้งสองไปยังคลังเล็กที่ถูกเก็บเป็นความลับของจวน
เงินและทองคำส่วนใหญ่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ที่นี่ อีกทั้งยังมียาที่หลินเมิ้งหยารวบรวมเอาไว้ด้วยตนเอง
นางปลดโซ่ขนาดใหญ่ทั้งสาม พวกเขาจึงพากันเข้าไปภายใน
ทันทีที่เดินเข้ามา กลิ่นหอมของยาพวยพุ่งเข้ามาเตะจมูก
เพียงได้กลิ่นก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย
ยาจำนวนมากถูกเก็บไว้ในกล่องเรียงรายอยู่บนชั้นวางของข้างกำแพง บนชั้นวางของมีชื่อของยาติดเอาไว้
สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่คนภายนอกโหยหา
แม้พ่อบ้านเติ้งจะเคยเห็นบ่อยครั้งแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดที่จะตื่นตะลึงมิได้
หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ ชี้นิ้วสั่งให
