และป๋ายจีซึ่งกำลังจัดการยาที่เหลือ หัวใจเต้นระรัวก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนที่ชั้นวางเล็กๆ หยิบกล่องไม้ลักษณะโดดเด่นเป็นพิเศษขึ้นมาภายในนั้น มียาสิบกว่าชนิดถูกวางเรียงรายภายในกล่องยากล่องนี้ อีกทั้งยังส่งกลิ่นพิเศษออกมานี่คือยาที่นางใช้สำหรับถอนพิษในร่างกายของตนเอง อีกเพียงสามอย่างก็จะครบแล้วเมื่อใดที่หายาทั้งสามชนิดนั้นเจอ เมื่อนั้นนางจะไปจากที่นี่ใกล้แล้ว อีกไม่นานแล้วจริงๆเมื่อออกจากห้องเก็บของเล็ก หลินเมิ้งหยารู้สึกหดหู่เล็กน้อยคนในตำหนักต่างลอบสังเกตนาง ทว่านางกลับมีท่าทีสงบนิ่ง“นายหญิงมีเรื่องไม่สบายใจอันใดหรือไม่เจ้าคะ?”ป๋ายจื่อเป็นสาวใช้ที่ค่อนข้างใส่ใจนางเป็นพิเศษ มีเพียงคนเงอะงะอย่างนางเท่านั้นที่กล้าพอจะเอ่ยถามออกมา“ไม่หรอก ข้าสบายดี จริงสิ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”หลินเมิ้งหยาดึงตัวป๋ายจื่อ หลายวันมานี้นางยุ่งแต่เพียงเรื่องของตนเอง จนเกือบจะลืมเรื่องของป๋ายจื่อไปแล้ว“เจ้ายังจำคุณชายที่เราเจอในวัดวันนั้นได้หรือไม่?”ป๋ายจื่อครุ่นคิด ดวงตากลมโตเผยให้เห็นความงุนงงดูท่า นางจะจำไม่ได้“คนที่แย่งกล่องขนมของเจ้าในวันนั้นอย่างไรเล่า”ทันทีที่พูดจบ ป๋ายจื่อคิดออกในทันที พร้อมกับส่งเสียงร้องออกมา“เขานั่นเอง! จำได้แน่นอนเจ้าค่ะ ฮึ หากมิใช่เพราะเขา กล่องขนมของข้าคงไม่หายไป”หลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก นอกจากเรื่องกิน เด็กคนนี้จำเรื่องอื่นไม่ได้เลย“คุณชายคนนั้นคือองค์รัชทายาทของฮ่องเต้หมิง เมื่อห
