“จะพูดเช่นไรดี? เปิ่นหวังเห็นแม่นางผู้นี้อยู่ในงานเลี้ยงและรอคอยการถูกคัดเลือก หรือท่านอ๋องอวี้และพระชายาจะไร้ซึ่งสัจจะคุณธรรมกัน?”
ใบหน้าฮ่องเต้หมิงเคร่งขรึม ตำแหน่งชายาเอกขององค์ชายรัชทายาทถูกสาวใช้ช่วงชิงไปแล้ว
แต่เมื่อองค์ชายรองต้องการเลือกชายาของตนเอง พระชายาอวี้กลับเข้ามาขัดอีกครั้ง
แม้ตัวเขาจะเป็นถึงฮ่องเต้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่คิดรังแกผู้น้อย
แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ท่าทีของหลินเมิ้งหยาจะเปลี่ยนไป เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานถูกส่งมาแทน
“ฮ่องเต้หมิงได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วย หม่อมฉันร้อนใจจนเกินไป ทำให้ลืมว่าองค์ชายรองหาได้รู้เรื่องราวแห่งต้าจิ้นไม่ หม่อมฉันผิดเองเพคะ ฮ่องเต้หมิงได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย”
นางสัมผัสได้ว่าฮ่องเต้หมิงเป็นคนใจเย็น หากพูดกับเขาอย่างมีเหตุผล ชายผู้นี้จะต้องเข้าใจอย่างแน่นอน
แต่ถ้าหากดึงดันแข็งกระด้าง เกรงว่าเขาจะหยาบคายกว่าเป็นสิบเท่า
ทันทีที่ท่าทีของหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนไป สีหน้าของฮ่องเต้หมิงพลันอ่อนโยน
ถึงอย่างไรสถานะชายาขององค์ชายก็มิได้ด้อยไปกว่าตนเอง
“หากชายาอวี้ไม่มีเหตุผลมากพอ เกรงว่าเปิ่นหวังคงมิอาจไว้หน้าพระองค์ได้”
คำพูดไร้ซึ่งความเกรงใจ
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้รู้สึกกระวนกระวาย แต่นางหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขยับเท้าก้าวเดินไปยืนข้างกายเยว่ถิง
“คุณหนูเยว่คือว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคตของหม่อมฉัน ซึ่งคนทั้งต้าจิ้นต่างรู้เรื่องราวการหมั้นหมายที่ได้รับความเห็
