นชอบจากฮ่องเต้แล้ว แม้องค์ชายรองจะไม่รู้ก็หาใช่เรื่องแปลก เพียงแค่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของพี่ชายหม่อมฉันโดยตรง ดังนั้นคำพูดของหม่อมฉันจึงไม่น่าฟังเท่าไรนัก ขอฮ่องเต้หมิงได้โปรดอภัย”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนไป
หันหน้ากลับไปมองลูกชายคนรองของตนเอง นัยน์ตาพลันปรากฏร่องรอยของความรู้สึกบางอย่าง
ทว่า เมื่อหันหน้ากลับมาอีกครั้ง ห้วงอารมณ์ในแววตาเมื่อครู่พลันหายไป
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น อาหนานต่างหากที่เป็นฝ่ายร้อนใจเกินไป ในเมื่อเป็นการหมั้นหมายที่ได้รับความยินยอมจากฮ่องเต้ เช่นนั้นพวกเราคงมิอาจฝืนพระบัญชาได้ อาหนาน ยกเลิกการคัดเลือกชายาในวันนี้ไปเสียเถิด”
แม้คำพูดของฮ่องเต้หมิงจะน่าฟัง แต่อันที่จริงแล้วเขาเป็นคนเด็ดขาด เมื่อลั่นวาจาออกไปแล้วจะไม่มีทางลั่นวาจาอีกเป็นครั้งที่สอง
ลูกชายทั้งสองรู้จักอุปนิสัยของพ่อตนเองดี
เยว่ถิงจับมือของหลินเมิ้งหยาแน่น ราวกับนางเพิ่งจะรู้ว่าตอนนี้กำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น
“ช้าก่อน! แม้คุณหนูเยว่จะหมั้นหมายกับคุณชายแห่งสกุลหลินแล้ว แต่ตอนนี้คุณชายหลินออกไปรบอยู่นอกเมือง หากเขาผิดคำสัญญาจากคุณหนูเยว่ก็คงจะมิใช่เรื่องดีมิใช่หรือ?”
คำพูดของไท่จื่อประหนึ่งกำลังคิดแทนเยว่ถิง
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้น ขณะที่คิดจะโจมตีกลับ หลงเทียนอวี้กลับชิงพูดตัดหน้านาง
“เมื่อทหารออกรบจะต้องพบกับความลำบากตรากตรำ ข้าเคยได้ยินมาว่าเมื่อครั้งเกิดสงครา
