หล้าไปสามจอก บรรยากาศภายในงานครึกครื้นมากขึ้น
เชิญนักร้องนักเต้นรำลงจากเวที งานเลี้ยงยังคงมีเรื่องสนุกรออยู่
“ถวายคำนับไท่จื่อและฮองเฮาแห่งต้าจิ้น เสี่ยวหวังยังมีอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องการขอร้อง หวังว่าทั้งสองท่านจะเมตตา”
ฮ่องเต้หมิงถวายคำนับ อีกทั้งยังเอ่ยวาจาแสดงความเคารพอย่างหาที่สุดไม่ได้
ไท่จื่อและฮองเฮาสบตากันเพื่อส่งสัญญาณผ่านทางสายตา ทว่าใบหน้ายังคงเสแสร้งแกล้งทำเป็นมิรู้เรื่อง
“เชิญฮ่องเต้หมิงเอ่ยออกมาเถิด หากเปิ่นกงสามารถทำได้ เปิ่นกงจะทำอย่างสุดความสามารถ”
“นี่คือองค์ชายเทียนเป่ย ปีนี้ถึงเวลาอันสมควรแก่การเลือกชายาแล้ว ดังนั้นเสี่ยวหวังอยากขอลูกสะใภ้จากต้าจิ้นเพื่อแต่งงานกับองค์ชายรัชทายาทของกระหม่อม”
ทันทีที่สิ้นเสียงลง ฮูหยินที่มาร่วมงานล้วนมีสีหน้าท่าทางแตกต่างกันออกไป
ส่วนใหญ่ล้วนรู้สึกเสียใจที่พาลูกสาวสุดที่รักของตนเองมาร่วมงานในวันนี้
หากถูกเลือกแล้วละก็ จะต้องส่งตัวลูกของตนเองไปไกลถึงซีฟาน ชั่วชีวิตนี้จะได้เจอกันอีกหรือไม่ก็มิรู้ได้
แต่มีบางครอบครัวที่รู้สึกกระตือรือร้นและอยากจะลองดู
ถึงอย่างไรหูเทียนเป่ยก็มีใบหน้าหล่อเหลา อีกทั้งยังเป็นถึงองค์ชายรัชทายาท เขาจะได้ขึ้นครองซีฟานในอนาคตอย่างแน่นอน
หากได้เป็นฮองเฮาก็นับว่าไม่เลว
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามอง ทว่านางกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินเมิ้งหวู่
บางทีนางอาจจะไม่กล้าออกมา เหตุเพราะถูกตบจนหน้าบวมเป่งประหนึ่งหัวหมูก็มิปาน
