ไม่เท่าไร แต่ท่านแม่…เฮ้อ ตอนนี้เจ้าเป็นพระชายาแล้ว อย่าไปเลยจะดีกว่า”
หัวใจกระตุกเล็กน้อย หลินเมิ้งหยามองดูเยว่ถิงที่กำลังก้มหน้าลงเพราะความอึดอัด
จู่ๆ ก็จำขึ้นมาได้ว่าฮูหยินเยว่สนิทกับครอบครัวทางฝั่งของฮองเฮา
ตอนแรกการแต่งงานของทั้งคู่เป็นฮองเฮาที่เสนอขึ้น
แต่ใครจะรู้ว่าเยว่ถิงยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งฉลาดและจิตใจโอบอ้อมอารี ดังนั้นนางจึงมีปากมีเสียงกับแม่ของตนเองบ่อยครั้งเพราะหลินหนานเซิง
หากมิใช่เพราะแม่ของเยว่ถิง ตามกฎมณเทียรบาล ป่านนี้ทั้งคู่คงได้แต่งงานอยู่กินกันไปแล้ว
“ท่านพี่พูดเช่นนั้นได้อย่างไร? แม้ข้าจะเป็นชายา แต่ข้าก็ควรมีมารยาทมิใช่หรือ?”
เมื่อเห็นสายตามุ่งมั่นของหลินเมิ้ง เยว่ถิงไม่อาจปฏิเสธได้
หลินเมิ้งหยาเป็นถึงชายา ส่วนแม่ของนางเป็นเพียงฮูหยินระดับสาม เกรงว่านางคงไม่อาจปฏิเสธได้กระมัง?
“ท่านพี่ ท่านแม่สั่งให้กลับไปเดี๋ยวนี้! เหตุใดลูกสาวสกุลเยว่จึงไร้ซึ่งมารยาทเช่นนี้?”
