งจะต้องเอาผ้าเช็ดหน้ามาอุดปากนางจนตายอย่างแน่นอน
“อ๋อ ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว ตอนแรกข้าก็เป็นห่วง กลัวว่าเจ้าจะถูกรังแก”
เยว่ถิงตบมือหลินเมิ้งหยาเบาๆ ใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความกังวล
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ท่านอ๋องเขา…ดีกับข้ามาก”
แน่นอนว่านอกจากเรื่องอื่นแล้ว หลงเทียนอวี้ปฏิบัติกับลูกน้องของตนเองเป็นอย่างดี
อันที่จริง นอกจากใบหน้าเย็นชาของเขาแล้ว เรื่องอื่นเขาก็ไม่ได้แย่หรอก!
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว จากสายตาของข้า ข้าคิดว่าท่านอ๋องมีใจให้กับเจ้าจริงๆ เท่านี้ข้าก็สบายใจแล้ว”
ได้เห็นท่าทางปกป้องหลินเมิ้งหยาของหลงเทียนอวี้ เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่เยว่ถิงคาดไม่ถึง
หลังจากไท่จื่อพบฮ่องเต้หมิงเสร็จแล้ว งานเลี้ยงจึงเริ่มต้นขึ้น
ฮองเฮางามสง่าเหนือกว่าคนทุกผู้ สนมคนอื่นๆ เปรียบเสมือนดวงดาวที่คอยส่องแสงรอบดวงจันทร์
ไท่จื่อยิ้มแย้มแจ่มใส อีกทั้งยังยกจอกขึ้นชนกับฮ่องเต้หมิงอยู่บ่อยครั้ง ท่าทางของเขาเสมือนเจ้าผู้ครองประเทศ
นอกจากหลินเมิ้งหยาและเยว่ถิงที่กำลังคุยกันถึงเรื่องเก่าๆ น้อยนักที่จะได้เห็นเหล่าสนมหรือชายาพูดคุยกับครอบครัวของตนเอง ส่วนใหญ่เป็นการแอบถามสารทุกข์สุกดิบกันเสียมากกว่า
“พี่เยว่ เช่นนั้นข้าขอเข้าพบท่านอาเยว่และท่านน้าเยว่ได้หรือไม่”
ท่านพ่อและพี่ชายไม่อยู่ เรื่องการสร้างความปรองดองจึงตกอยู่ที่หลินเมิ้งหยา
ทว่าสีหน้าของเยว่ถิงกลับเผยให้เห็นถึงความอึดอัด ก่อนจะส่ายหน้า
“ท่านพ่อยัง
