องนาง
เขาควรเคารพในการตัดสินใจของลูกน้อง หากนางไม่อยากได้ตำแหน่งพระชายา เช่นนั้นเขา…ก็ไม่คิดร้องขอนางเช่นกัน
“วางใจเถิด หากสบโอกาสเมื่อใด ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ”
หากเป็นเช่นนั้น หลินเมิ้งหยาก็จะได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ อีกทั้งนางจะยังสามารถอยู่ข้างกายของเขาตลอดไป คอยช่วยเหลือเขาและทำสิ่งต่างๆ แทนเขา
ถูกต้อง ตัวเลือกนี้คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด แต่เพราะเหตุใด ใยเขาจึงรู้สึกว่าการตัดสินใจเช่นนี้ทำได้ยากเย็นยิ่งนัก?
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีเพคะ ท่านวางใจเถิด ตราบใดที่หม่อมฉันยังเป็นชายาของพระองค์ หม่อมฉันไม่มีทางปล่อยให้จวนอวี้ต้องเกิดเรื่องน่าอับอายอันใด คำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น”
ในที่สุดก็ได้รับคำสัญญาจากหลงเทียนอวี้
เพื่อคำสัญญาในคราวนี้ หลินเมิ้งหยาพยายามอยู่นาน แต่เพราะเหตุใดทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขาที่บอกว่าจะปล่อยตนเองเป็นอิสระ หัวใจของนางจึงรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา
“หากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว หม่อมฉันขอตัว”
หลินเมิ้งหยาพยายามเหยียดกายลุกขึ้นจากเตียง ถวายคำนับ ก่อนที่ร่างบางจะหายออกไปจากห้องอ่านหนังสือ
แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยรู้สึกเลยว่าห้องอ่านหนังสือจะอ้างว้างมากถึงเพียงนี้
ได้ยินเสียงเท้าเล็กๆ เดินหายไป หลงเทียนอวี้ที่ยืนนิ่งตลอดเวลาพลันหันหน้ามองความว่างเปล่าภายในห้อง
เหตุใด…ห้องที่เคยคิดว่าคับแคบจึงว่างเปล่าจนใจหายเช่นนี้?
หลงเทียนอวี้ส่ายหน้าเพื่อขับไล่ความคิดน่าขันออกจ
