โจวเฉินก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ เมื่อเห็นว่าซูเฉินไม่ได้เอาเรื่องต่อ
“ศิษย์น้องซู ในเมื่อเจ้ามานครเทียนไห่เป็นครั้งแรก เช่นนั้นให้ข้านำทางเจ้ากลับนิกายเป็นอย่างไร?”
โจวเฉินยิ้มบางๆ
“เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก”
ซูเฉินพยักหน้า
จากนครเทียนไห่ไปยังนิกายเทียนเต๋ายังห่างไกลกันอีกหลายพันลี้ แต่ภายในนครเทียนไห่นั้นมีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่เชื่อมตรงไปยังนิกายเทียนเต๋าโดยเฉพาะ
โจวเฉินสั่งให้เหล่าทหารลาดตระเวนของตนเดินตรวจตราเมืองต่อ ส่วนเขาก็นำซูเฉินเข้าสู่นครเทียนไห่
“ศิษย์น้องซู ในนครเทียนไห่นั้นมีผู้คนอาศัยอยู่มากกว่าสองล้านคน อีกทั้งยังมีฐานของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกในดินแดนตะวันออกอยู่ที่นี่ด้วย นอกจากนี้ยังเต็มไปด้วยร้านค้า โรงเตี๊ยม และธุรกิจนับไม่ถ้วน…
หากเจ้าต้องการโอสถ ไปที่โรงโอสถหลิงตานฟางหรือตำหนักเทียนกงทางตะวันออก หากต้องการอาวุธวิญญาณ ไปที่ตำหนักศาสตราวิเศษทางตะวันตก แต่หากต้องการแบบครบวงจรที่สุด ต้องเป็นหอการค้าว่านเป่า พวกเขาคือเครือข่ายการค้าขนาดใหญ่ที่สุดในนครเทียนไห่ และเป็นของหอว่าต้าหอการค้า…”
ขณะเดินไปด้วย โจวเฉินก็กล่าวแนะนำข้อมูลเกี่ยวกับนครเทียนไห่ให้ซูเฉินฟัง
เมื่อมองไปยังนครเท
