“ตราลั่วเซิน?”
ผู้คนรอบด้านต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าโจวเฉินถึงกับคุกเข่าต่อหน้าซูเฉินโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
คำว่า “ตราลั่วเซิน” ทำให้ทุกคนถึงกับสั่นสะท้าน
ในนครเทียนไห่ ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเก้ายอดเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า และตราลั่วเซินก็คือสัญลักษณ์ของยอดเขาลั่วเซิน ซึ่งมีเทพธิดาลั่วเสวี่ยนเป็นผู้นำ
ใครจะคาดคิดว่า ซูเฉินจะครอบครองตราลั่วเซินไว้ในมือ?
“ตราลั่วเซิน? เขาได้ตราลั่วเซินมาได้อย่างไร? เขาเกี่ยวข้องอะไรกับเทพธิดาลั่วเสวี่ยนกันแน่?”
ฉินมู่หยิงเองก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
ยอดเขาลั่วเซินนับเป็นยอดเขาที่พิเศษยิ่งในหมู่เก้ายอดเขาแห่งนิกายเทียนเต๋า
เนื่องจากในยอดเขาลั่วเซินมีเพียงลั่วเสวี่ยนเพียงผู้เดียว ไม่มีศิษย์คนอื่นแม้แต่คนเดียว
ลั่วเสวี่ยนไม่เคยมอบตราลั่วเซินให้ผู้อื่นง่ายๆ ฉินมู่หยิงจึงอดตั้งข้อสงสัยถึงความสัมพันธ์ของซูเฉินกับลั่วเสวี่ยนไม่ได้
“ตะ…ตราลั่วเซิน?”
จางเฉวียนตัวสั่นเทิ้ม หันไปมองป้ายในมือของซูเฉินทันที ตัวอักษรโบราณสองตัวขนาดใหญ่ที่ปรากฏอยู่บนนั้น หากไม่ใช่คำว่า “ลั่วเซิน” แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
“ไม่! เป็นไปไม่ได้! พี่โจวเฉิน ตราลั่วเซินเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำยอดเขาลั่วเซิน แล้วจะไปอยู่ในมื
