างกวนฉิงยิ่งเพิ่มมากขึ้น
“หม่อมฉันด่วนตัดสินใจไปเองเพคะ เฮ้อ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหาหยาเอ๋อร์เจอหรือไม่”
ซ่างกวนฉิงรู้ดีอยู่แก่ใจแต่ก็ยังเอ่ยประโยคคำถามลอยๆ ทั้งที่เรื่องนี้เป็นแผนการของนางเอง
มาหาพระสนมเต๋อเฟย ใส่ร้ายหลินเมิ้งหยา ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกลอุบายที่ฮองเฮาคิดเอาไว้
แต่ดูเหมือนผลลัพธ์จะไม่เป็นไปอย่างที่ใจคิด
แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้ ขอเพียงหลินเมิ้งหยาไม่กลับบ้านทั้งคืน เมื่อถึงเวลานั้นต่อให้พระสนมเต๋อเฟยจะไม่ว่ากล่าว แต่ท่านอ๋องอวี้จะต้องทรงกริ้วอย่างแน่นอน
เกรงว่านังเด็กคนนั้นจะไม่อาจแบกหน้าอยู่ที่จวนแห่งนี้ได้อีกต่อไป
“พระชายากลับมาแล้ว! พระชายากลับมาแล้ว! เหนียงเหนียง พระชายากลับมาแล้วเพคะ!”
จู่ๆ เสียงร้องด้วยความดีใจพลันดังขึ้น ทุกคนล้วนหันกลับไปมองทางด้านนอก
ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้ม สวมใส่เสื้อผ้าหรูหราและพาสาวใช้นามป๋ายจื่อเดินเข้ามาจากทางด้านนอก
“หยาเอ๋อร์ถวายคำนับหมู่เฟย หมู่เฟยได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยเพคะ”
ใบหน้าของซ่างกวนฉิงเจือไว้ซึ่งความรู้สึกสะใจ
นางเปลี่ยนแม้กระทั่งเสื้อผ้า อีกทั้งยังกลับมาดึกมากขนาดนี้ จะมีใครเชื่อบ้างว่านางมิได้ตามผู้ชายไป?
“หยาเอ๋อร์ เจ้าหายไปไหนมา? มิรู้หรือว่าคนในจวนเป็นห่วงเจ้ามากขนาดไหน?”
เมื่อได้เห็นการแต่งตัวของหลินเมิ้งหยา นัยน์ตาของพระสนมเต๋อเฟยเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
แม้ว่าจะไม่ได้ไปพบปะกับใครเป็นการส่วนตัว แต่อาจมีคนใช้ข้ออ้างนี้ใส่
