“มีอีกหนึ่งเรื่องที่ข้าไม่เข้าใจ องค์ชายหกเพคะ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าหม่อมฉันถูกลักพาตัวไป?”
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไปพลางเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองกำลังสงสัย
นางส่งชิงหูไปคุ้มกันหลงเทียนอวี้จริง แต่ถึงกระนั้นช่วงเวลาก็ยังกระชั้นชิดเกินไป
อีกทั้งตอนนั้นนางยังอยากรีบกลับจวนอวี้ให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ทำให้พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงเป็นกังวล
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกหลงชิงหานพาขึ้นรถม้ามาก่อน
นำเสื้อผ้ามาให้นางเปลี่ยนโดยมิเอื้อนเอ่ยอันใด อีกทั้งยังสั่งให้รถม้าแล่นไปทางอี้จ้าน
แน่นอนว่าพวกเขามิได้เข้าไปข้างใน แต่กลับเปลี่ยนรถม้าที่ด้านหลังอี้จ้าน ก่อนจะรีบร้อนกลับมาที่จวน
จนกระทั่งกลับมาถึงจวนแล้ว นางจึงได้รู้ว่าคนในจวนกำลังร้อนใจเป็นอย่างมากกับการหายตัวไปของนาง
พระสนมเต๋อเฟยหานางไม่พบ ดังนั้นจึงส่งองครักษ์ฝีมือดีของจวนออกค้นหาจนเกือบจะเดือดร้อนเหล่าทหารองครักษ์ของวังหลวง
เมื่อเดินผ่านประตูเข้ามา สาวใช้ประจำกายของพระสนมเต๋อเฟยพลันเข้ามาบอกนางเรื่องที่ฮูหยินหลินกำลังแสดงละครใส่ร้ายป้ายสีนาง
ถึงขั้นกุเรื่องที่ว่านางหนีตามผู้ชายไป อีกทั้งยังถูกสั่งขังในเรือนเล็กนั่นอีก
หลินเมิ้งหยาที่ได้ฟังจนจบอดไม่ได้ที่โกรธเกรี้ยว
กล้าใส่ร้ายป้ายสีนางถึงขนาดนี้ มิกลัวขโมยไก่ไม่ได้ แล้วยังต้องเสียข้าวสารอีกกำมือ1กระนั้นหรือ
แค้นเก่ายังไม่ทันหาย แค้นใหม่กลับเข้ามาแทนที่ ดูท่านางจะต้องนับรวมความแค้นในคราวนี้เข้าไปด้ว
