“ท่านอ๋อง เกรงว่าพระชายาจะทรงบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นท่านกลับไปพักที่ตำหนักฉินหวู่ดีหรือไม่”
พ่อบ้านเติ้งกลืนน้ำลายลงคอ อาศัยแสงไฟริบหรี่ชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของท่านอ๋อง
หรี่ตาเล็กลง ใบหน้ามิได้แสดงความไม่พึงพอใจใดๆ แต่ก็มิได้มีท่าทีต้องการจะจากไปเช่นกัน
วันนี้แปลกมากจริงๆ เหตุใดทั้งสองจึงมีท่าทางผิดปกติเช่นนี้?
“ท่านอ๋อง พระชายาทรงบรรทมแล้วเพคะ พระชายาเอ่ยว่าคืนนี้ลมเย็นยิ่งนัก เชิญท่านกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักตนเองเถิดเพคะ”
ในที่สุดเสียงท่าทางลังเลของผอจื่อคนหนึ่งพลันดังขึ้นจากภายใน บางทีอาจเพราะนางรวบรวมความกล้ามาพูด
พ่อบ้านเติ้งมิได้ส่งเสียงต่อต้าน ดวงตาคมกริบพลันหันไปมองท่านอ๋องของตนเองเพื่อขอความคิดเห็น
“ท่าน…” เอ่ยได้เพียงคำเดียว ร่างของท่านอ๋องพลันหายไป
หันรีหันขวาง เหลือบมองทางประตูที่กำลังปิดสนิทอีกครั้ง ครุ่นคิดไตร่ตรอง…เขาไม่จำเป็นต้องตามเข้าไป
เฮ้อ ท่านอ๋องและพระชายาล้วนเป็นคนแปลกยิ่งนัก มีประตูบานใหญ่แต่กลับปิดสนิท สุดท้ายต้องกระโดดข้ามกำแพงเข้าไป
เพียงแตะเท้าเบาๆ ร่างกายพลันหยุดอยู่บนหลังคาตำหนักหลิวซิน
ภายในมืดสนิท ไร้ซึ่งแสงไฟ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ หัวใจของหลงเทียนอวี้พลันรู้สึกไม่สบอารมณ์
เพราะฤทธิ์ของเหล้าทำให้เขารู้สึกเมาเล็กน้อย
สาวเท้าเข้าไปยังหน้าประตูห้องหลักของตำหนัก ยื่นมือผลักประตูเข้าไปในห้องนอนของหลินเมิ้งหยาโดยไม่คิด
หลินเมิ้งหยาที่กำลังนอนหลับต
