าอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นตั้งแต่ตอนที่ประตูถูกเปิดออก
ชิงหูไม่ได้ปรากฏตัวออกมา แสดงว่ามิใช่คนนอก
กลิ่นเหล้าจางๆ ปนเปื้อนในอากาศ หลินเมิ้งหยาพลันแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ
หลงเทียนอวี้ตัวดี พอดื่มเหล้าเข้าหน่อยเลยคิดจะทำตัวโรคจิตกระนั้นหรือ?
ฮึ ฝันไปเถอะ!
นับตั้งแต่วันอภิเษกสมรส น้อยครั้งนักที่หลงเทียนอวี้จะเข้ามายังห้องนี้
บรรยากาศยังคงเหมือนอย่างวันนั้น ทว่ากลับมีกลิ่นหอมของกายเนื้อของหญิงสาวอ่อนๆ
ไม่เหมือนกลิ่นเครื่องหอมของเขา อีกทั้งยังมิใช่กลิ่นของเครื่องประทินผิว อันที่จริงไม่เหมือนกลิ่นหอมจากเครื่องหอมใดๆ เลย
ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นกลิ่นกายของหลินเมิ้งหยา
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวพลันคลายลง
“เหตุใดท่านอ๋องผู้สง่างามจึงมิรีบไปมีความสุขกับสาวสวยที่เพิ่งพามาล่ะเพคะ?”
เสียงเย็นชาดังขึ้น
หลงเทียนอวี้ชะงัก ยืมแสงสว่างจากแสงจันทร์จ้องมองหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียง
“ข้า…แค่…”
อยู่ๆ ก็พูดไม่ออก หลงเทียนอวี้เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองต้องกระโดดกำแพงมายังที่นี่
“หากไม่มีเรื่องอันใด เชิญท่านอ๋องเสด็จกลับตำหนักเถิดเพคะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว หม่อมฉันอยากพักผ่อน”
หลินเมิ้งหยาออกปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า น้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง ราวกับว่านางมิเคยรู้สึกอันใดเลยแม้แต่น้อย
ทว่าประโยคนี้กลับทำให้ความรู้สึกของหลงเทียนอวี้เปลี่ยนไป
“เจ้าเป็นชายาของข้า การที่ข้ามาพักผ่อนที่นี่ถือเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ
