“คนพวกนี้คงไม่ฆ่าพวกเราใช่มั้ยเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อขยับตัวชิดผนัง หวาดกลัวเจียนตาย
แม้แขนขาของพวกนางจะถูกมัดเอาไว้ ทว่ากลับไม่แน่น บางทีอีกฝ่ายคงคิดว่าพวกนางไม่มีทางหนีออกไปได้อย่างแน่นอน
ช่วยกันแก้เชือกจนสำเร็จ แต่หลินเมิ้งหยามิได้ลองหาทางหนี
แต่นางกลับนั่งลงข้างกายป๋ายจื่อเพื่อสะสมเรี่ยวแรง
ด้านนอกมีเพียงเสียงย่ำเท้าของม้า ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ
คนเหล่านี้ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี อีกทั้งยังกำหนดเป้าหมายเอาไว้อย่างชัดเจน ดูเหมือนพวกเขาจะมิใช่เพียงโจรลักพาตัวเพื่อขู่กรรโชกทรัพย์สินธรรมดา
“พาตัวมาแล้ว นายท่านอยู่ที่ไหน?”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานมากขนาดไหน อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ได้ยินเสียงรถม้าหยุดลง
ด้านนอกมีเสียงชายแปลกหน้าคนหนึ่งดังขึ้น
ผลปรากฏว่าพวกเขามีการวางแผนเอาไว้แล้ว หรือนี่จะเป็นการวางแผนตลบหลัง?
ไม่สิ การออกมาไหว้พระกับพระสนมเต๋อเฟยในวันนี้เป็นการตัดสินใจที่เกิดขึ้นมากะทันหัน
คนในจวนล้วนถูกหลงเทียนอวี้ตรวจสอบจนประวัติใสสะอาดแล้ว พวกคนสอดแนมล้วนถูกส่งไปอยู่นอกจวนหมดแล้ว
ไม่มีทางที่จะมีใครรู้ว่านางมาไหว้พระกับพระสนมเต๋อเฟยในวันนี้
แต่คนเหล่านี้ล้วนรู้จักตัวตนของนาง ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
“ดีมาก นายท่านอยู่ข้างใน เอาตัวนางเข้าไปได้”
จู่ๆ ประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก
แสงอาทิตย์ที่อยู่ๆ ก็สาดส่องเข้ามาทำให้หลินเมิ้งหยาต้องหรี่ตาลง
ชายชุดดำสวมใส่หน้ากาก ทว่าเขากลับดูไม่ตกใจเลยแม้แต่น้อยที
