วสาวงามเช่นเจ้าไป เปิ่นหวังจื่อก็มิขาดทุนแล้ว”
โอบอุ้มร่างบางของหลินเมิ้งหยาแล้ววิ่งตามหลังชายคนนั้นออกไป
ด้านนอก เรือนที่เคยเงียบสงบบัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
“หยุนตู เกิดอะไรขึ้นที่ด้านนอก?”
องค์ชายแห่งซีฟานวิ่งตามหลังลูกน้องของตนเองไปทางด้านหลังภูเขา
หลินเมิ้งหยาเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้งว่าชายคนนี้กำลังเข้าไปในป่าทึบด้านหลังภูเขา
หากเป็นเช่นนั้น เกรงว่าทหารที่ตามมาช่วยนางคงไม่มีทางหานางเจอ
“ทูลนายท่าน คนที่บุกเข้ามาทางด้านนอกมิใช่ทหารรักษาการณ์ แต่เหมือนจะเป็นองครักษ์ส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ”
ความดีใจโลดแล่นขึ้นมาทันที หรือองครักษ์ของจวนอวี้จะรู้สึกตัวแล้วว่านางไม่อยู่ก็เลยตามมา?
“นี่เจ้า…ทำงานอย่างไรกันแน่ เหตุใดจึงไม่ตัดหัวตัดหางทิ้งให้หมด?”
ครู่ต่อมา องค์ชายผู้แปลกประหลาดล่วงรู้ถึงปัญหาแล้ว
หลินเมิ้งหยารู้สึกผ่อนคลายลงกึ่งหนึ่ง
ในที่สุดชิงหูก็หาที่นี่เจอแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีไหน แต่ถึงอย่างนั้นเหล่านักฆ่าล้วนมีวิธีสะกดรอยของเหยื่อตนเองทั้งสิ้น
ไม่อย่างนั้นเถาฮวาอู๋จะกลายเป็นกลุ่มนักฆ่าอันดับหนึ่งของเจียงหูอย่างนั้นหรือ
“คิดจะตัดหางออก ท่านก็ควรมีความสามารถเช่นนั้นก่อน ไม่ทราบว่าข้าควรเรียกท่านเช่นไร? องค์ชาย…ท่านแซ่อะไรอย่างนั้นหรือ?”
แม้จะไม่สามารถขยับได้ ทว่าปากของหลินเมิ้งหยากลับมิแข็งทื่อตาม
เมื่อถูกถามหานามสกุล องค์ชายผู้นั้นรู้สึกเสมือนถูกวางยาจนแทบกระอักเป็นเลือ
