ปฏิบัติกับเจ้าอย่างอ่อนโยน แต่ถ้าเจ้ายังดื้อดึง อย่าได้โทษที่ข้าต้องทำรุนแรงกับเจ้าเลย”
ฝ่ายชายหรี่ตาเล็กลง จับจ้องหลินเมิ้งหยา ราวกับว่านางเป็นเนื้อชั้นดีที่เขากำลังจะแล่กิน
“วันนี้ข้าออกมาพร้อมกันกับครอบครัว หากพวกเขาพบว่าข้าหายตัวไป เกรงว่าทั้งทหารองครักษ์และเหล่าทัพจะต้องกำลังพลิกแผ่นดินทั้งเมืองหลวงหาอยู่อย่างแน่นอน ท่านแน่ใจอย่างนั้นหรือว่าจะไม่มีใครหาที่นี่เจอ?”
หลินเมิ้งหยามิเคยพ่ายแพ้ให้แก่ใครในเรื่องการเจรจา
หากนางแสดงท่าทีตื่นตระหนก ฝ่ายตรงข้ามก็จะยิ่งได้ใจ
ฝ่ายชายรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของนางเป็นอย่างยิ่ง มิรู้ว่าเพราะเหตุใด ใยนางจึงสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้
“ข้าไม่กลัวที่จะบอกเจ้าว่าที่นี่อยู่ในแถบชานเมืองของเมืองหลวง แต่เมื่อหลายปีก่อนข้าทำให้มันกลายเป็นที่มั่นแห่งหนึ่งของข้า พวกเศษสวะของเจ้าหรือพวกองครักษ์อะไรนั่นแม้จะออกค้นหากันทั้งกองทัพก็ไม่มีวันหาเจอ!”
ทว่าทันทีที่สิ้นเสียงลง ชายที่เคยนำทางเข้ามายังเรือนแห่งนี้กลับพุ่งตัวเข้ามาภายใน
“นายท่าน แย่แล้ว มีนักฆ่าตามมาแล้ว พวกเรารีบไปกันเถิด!”
องค์ชายแห่งซีฟานเพิ่งจะเข้าใจในตอนนี้เองว่าเหตุใดหลินเมิ้งหยาจึงหยักยิ้ม
“ชายาอวี้จอมเจ้าเล่ห์! ฮึ คิดหรือว่าคนพวกนั้นจะช่วยเจ้าออกไปได้? เปิ่นหวังจื่อจะพาเจ้าไปด้วย!”
มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวของหลินเมิ้งหยา
จุดฝังเข็มของหลินเมิ้งหยาถูกกดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้นางไม่สามารถขยับได้
“ได้ตั
