ุษย์ หากใช่เศษสวะดั่งที่องค์ชายว่าไม่ วันนี้พระองค์กล้าจับตัวหม่อมฉันมา เกรงว่าพรุ่งนี้ฟู่จวินของข้าคงตามล่าเอาชีวิตของท่านแน่!”
“ฮ่าๆๆ…ชายาอวี้ช่างปากคอเราะรายยิ่งนัก! แต่ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของเจ้าในเวลานี้เสียเท่าไร”
อยู่ๆ ชายคนนั้นขยับเข้ามาใกล้ หลินเมิ้งหยาขยับเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวจนหลังติดประตู
แต่ถึงกระนั้นใบหน้ายังคงเงยขึ้น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมแสดงให้เห็นถึงความตระหนก
“ฟู่จวินของเจ้าอยู่แต่เพียงบ้านเมืองที่สงบสมบูรณ์ อีกทั้งเขายังเป็นเพียงองค์ชายเท่านั้น ข้าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่เอาไว้ให้เขาแล้ว”
มือหนายื่นเข้ามาจับคางของหลินเมิ้งหยาเอาไว้
สัมผัสอ่อนนุ่มมิต่างอะไรจากผ้าไหม
ดวงตาเปล่งประกายสวยงาม แม้จะเจือไว้ซึ่งความเย่อหยิ่ง แต่ถึงกระนั้นกลับเหมือนดอกกล้วยไม้ในหุบเขาอันว่างเปล่า ไม่ว่าใครก็อยากคิดปีนขึ้นไปเด็ด หากนางยอมอยู่ข้างกายของเขา รับรองเลยว่านางจะยิ่งงดงามมิมีใครเทียบเทียม
แม้เขาจะมีสาวงามคอยถวายการรับใช้อยู่มากมาย แต่ถึงกระนั้นเขายังอยากเก็บหลินเมิ้งหยาเอาไว้อยู่ดี
“เอ๋? ท่านคิดว่า…ท่านจัดการข้าได้แล้วอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาปัดมือของชายตรงหน้าออกแล้วหยักยิ้ม
รอยยิ้มนี้มิต่างอะไรจากก้อนหินที่ถูกโยนลงแม่น้ำในหัวใจของชายหนุ่มจนเกิดเป็นคลื่นกระเพื่อม
งดงามยิ่งนัก มิต่างอะไรจากดอกอิงซู่3ที่อยากจะเด็ดมาดอกดม
“ที่นี่มีแต่คนของข้า หากเจ้ายอมเชื่อฟัง ข้าจะ
