ได้ถูกแพร่งพรายออกไป
“เอ๋? มิใช่สาวงามอันดับหนึ่งของต้าจิ้น แต่ถึงอย่างนั้นเปิ่นหวังจื่อกลับถูกใจเจ้ายิ่งนัก ความงดงามอันโดดเด่นเช่นเจ้าทำให้นางในของเปิ่นหวังจื่อมัวหมอง”
หวังจื่อ? องค์ชาย?
หลินเมิ้งหยาชะงัก หรือชายคนนี้จะเป็นองค์ชายของซีฟาน?
“ข้าคือพระชายาอวี้ หากท่านเป็นองค์ชายก็ควรจะรู้ดีว่ามิควรลักพาตัวพระชายาตามอำเภอใจเช่นนี้ ข้าไม่สนใจหรอกว่าท่านจับตัวข้ามาด้วยเหตุอันใด แต่ข้าขอพูดกับท่านเพียงประโยคเดียวว่าฟู่จวิน2ของข้าหาใช่คนที่จะแหย่เล่นด้วยได้ไม่”
น่าเสียดายที่แม้จะหยิบยืมชื่อของหลงเทียนอวี้มากล่าวอ้าง แต่องค์ชายแห่งซีฟานผู้นี้กลับมิหวั่นเกรง
กลับกัน เสียงหัวเราะหยิ่งยโสโอหังพลันระเบิดออกมาดังลั่น
“แม้ฮ่องเต้ของพวกเจ้าจะมีกำลังทางทหารที่แข็งแกร่ง แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงเศษสวะ หากเปิ่นหวังจื่อถูกใจเจ้าแล้วละก็ เกรงว่าพระองค์ก็คงยอมใส่พานถวายให้ข้าอยู่ดี แม้ตอนแรกข้าคิดเพียงอยากให้เจ้ามารับใช้ข้าเท่านั้น แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เจ้ามาเป็นพระชายารองของข้าดีหรือไม่?”
ชิ! ไอ้องค์ชายบ้าก้ามไร้ยางอาย!
สายตาเย็นชาจับจ้องมองทางองค์ชายไร้ยางอายตรงหน้าเขม็ง
ก่อนหน้านั้นเป็นไท่จื่อที่พยายามเข้ามาเกี้ยวพาราณสี วันนี้องค์ชายแห่งซีฟานถึงขั้นลักพาตัวนางมา
เหล่าองค์รัชทายาทล้วนหน้าไม่อายเช่นนี้หรือ
“องค์ชายอย่าได้ตรัสอะไรไร้ศีลธรรมเช่นนั้นเลยเพคะ ท่านอ๋องอวี้ฟู่จวินของข้าเก่งกาจเหนือมน
