จึงต้องทำงานทุกอย่างภายในรถม้า
นางอายุยังน้อย มิเคยถูกกฎระเบียบของวังหลวงกดดัน ดังนั้นใบหน้านวลอนงค์จึงเปี่ยมไปด้วยความงามสง่าประหนึ่งนางฟ้าบนสวรรค์เก้าชั้นก็มิปาน
“พอได้แล้ว เจ้าอย่าได้ยุ่งยากลำบากเลย เวลาเพียงครู่เดียวแต่เจ้าทั้งเตรียมพรมขนแกะและชงชาให้ข้าอีก แค่นี้ก็เหนื่อยมากแล้ว”
พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกดีกับหลินเมิ้งหยามากขึ้นเรื่อยๆ บางทีอาจเพราะไขข้อข้องใจแล้วเรียบร้อย ดังนั้นยิ่งวันเวลาผ่านไปเท่าใด ความรักและเอ็นดูที่มีให้กับนางยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาไปเรียนรู้วิธีการทำงานมาจากที่ใด
เมื่อมีเวลาว่าง นางมักจะลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเอง หากไม่มีเวลาว่าง นางมักจะกำชับคนรับใช้ข้างกายของพระสนมเต๋อเฟยอย่างละเอียด
ครึ่งเดือนที่ผ่านมา พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย จนสุดท้ายนางไม่อาจทำใจห่างจากลูกสะใภ้คนนี้ได้
“หมู่เฟยชมเกินไปแล้วเพคะ การถวายการรับใช้เป็นหน้าที่ของลูกสะใภ้นะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเล็กน้อย เอื้อนเอ่ยวาจาอ่อนน้อมถ่อมตัว
ขณะที่คิดจะเล่าเรื่องตลกให้พระสนมเต๋อเฟยฟัง อยู่ๆ ด้านนอกก็เกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้น
