จวน แต่กลับนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูตำหนักของนาง?
“ออกมาแล้ว! พี่สาว พวกเราเป็นห่วงท่านมากเลยนะ!”
หลินจงอวี้เป็นคนแรกที่เห็นหลินเมิ้งหยา ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกาย เขารีบพุ่งตัวเข้าไปเตรียมโอบกอดหลินเมิ้งหยา
ทว่าเขากลับถูกมือหนาคู่หนึ่งคว้าเอาไว้แน่น
“เหยียยังไม่ได้กอดเลย จะถึงตาเจ้าได้อย่างไร?”
น้ำเสียงยียวนระคนยั่วยุ ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเบิกกว้างพลางจับจ้องใบหน้างดงามมีเสน่ห์กว่าหญิงสาวของชิงหู
เหตุใดเวลาเพียงคืนเดียวกลับทำให้เด็กหนุ่มเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้เล่า?
“เป็นอะไรไป? จำเหยียไม่ได้แล้วหรือ? หรือเพราะเหยียหล่อขึ้น ไม่เป็นไรหรอก ไม่ว่าเหยียจะเปลี่ยนไปสักเพียงไหน ทว่าหัวใจของเหยียเป็นของเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”
น้ำเสียงกวนประสาทหาความเป็นจริงไม่ได้เช่นนี้จะต้องเป็นชิงหูอย่างแน่นอน
สายตาของหลินเมิ้งหยาเผยความประหลาดใจ มองดูร่างของเด็กหนุ่มที่เคยสูงไล่เรียงกับนางคนก่อน เวลาเพียงคืนเดียวทำให้ร่างกายของเขากลายเป็นผู้ใหญ่ไปแล้ว
นี่มัน…ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!
