มีประสาทสัมผัสว่องไวเกี่ยวกับยาพิษ”
นอกจากประสาทสัมผัสว่องไวแล้ว บางครั้งนางยังรู้สึกงุนงงกับความสามารถของตนเอง
แม้ส่วนใหญ่จะมีเรดาร์ในการตรวจจับที่มีประสิทธิภาพ แต่ถึงกระนั้นนางยังเป็นคน มิใช่เครื่องจักร
หากข้างกายมียาพิษแม้เพียงเล็กน้อยและไม่เป็นอันตรายต่อตัวนาง ทว่าเรดาร์ในการตรวจจับยาพิษกลับร้องเตือนนางอย่างบ้าคลั่ง
ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทานทนได้ เพราะแม้แต่ในความฝันยังปรากฏชื่อยาออกมาให้เห็น
“โอ้? เพราะตอนนี้โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นคนเราจึงไม่พูดคุยกันเรื่องยาพิษแล้วกระนั้นหรือ?”
น้ำเสียงของท่านลุงรูปงามปิดน้ำเสียงดูแคลนเอาไว้ไม่มิด
หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ แต่ถึงกระนั้นกลับมิได้แสดงท่าทีอันใดออกมา
แม้นางจะโง่เขลาสักเพียงไหน แต่นางก็รู้แล้วว่าชายคนนี้ทำอาชีพอะไร
เกรงว่าเขาจะเป็นปรมาจารย์ด้านการวิจัยยาพิษ อีกทั้งยังเก่งมากอีกด้วย
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย
“ยาพิษเองก็มีส่วนดี แม้แต่ยาอายุวัฒนะเองก็มีข้อเสีย นั่นขึ้นกับว่าคนที่นำมันไปใช้จะเอาไปใช้ในทิศทางไหน มิต่างอะไรจากอาวุธ หากตกอยู่ในมือของคนดีก็จะกลายเป็นเครื่องมือในการช่วยเหลือผู้อื่น แต่ถ้าหากตกอยู่ในมือของคนชั่วก็จะกลายเป็นสิ่งทำลายผู้อื่น”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหลินเมิ้งหยาเข้าไปทิ่มแทงใจของท่านลุงผู้นั้น
เขาจับจ้องมองสายตาของนาง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความชื่นชม
ยิ่งมีอุปนิสัยแปลกประหลาดมากเท่าไร ก็จะยิ่งมีควา
