ปละละเลยกับตัวเองขนาดนี้ได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนโง่ แต่เขาเป็นคนบ้างานต่างหาก
“เจ้ารู้ได้อย่างไร? ภายในห้องแห่งนี้มีตัวยามากถึงหนึ่งพันชนิด หรือว่าเจ้าสามารถแยกมันออกได้ทั้งหมด?”
ชายคนนั้นยกมือทั้งสองข้างขึ้น ราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อ
หลินเมิ้งหยาขยับเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่ไว้หน้า สายตาพลันมองหาสิ่งของที่พอจะนำมาป้องกันตัวได้
หรือชายคนนี้จะเป็นพวกตาแก่โรคจิต?
เคยได้ยินนักเรียนแพทย์จิตวิทยาพูดว่าเวลาคนที่จิตใจผิดปกติระบบอารมณ์จะยากมากต่อการควบคุม
นาง…จะต้องระมัดระวังเอาไว้
“ข้าไม่สามารถจำแนกออกมาได้ทั้งหมดหรอก เพียงแค่รู้บ้างเล็กน้อย เล็กน้อยเท่านั้น”
หลังจากเอ่ยด้วยท่าทางมั่นใจจนจบ สีหน้าของชายคนนั้นพลันเผยให้เห็นถึงความผิดหวัง
หมุนตัวกลับ ตาแก่โรคจิตเดินกลับไปล้างหน้า
หลังจากใช้ผ้าเช็ดหน้าจนสะอาดแล้ว เขานั่งรถบนเก้าอี้ตัวใหญ่ฝั่งตรงกันข้ามหลินเมิ้งหยา
“นังหนู ดูเหมือนเจ้าจะมีความรู้ทางการแพทย์?”
หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะได้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนของชายผู้นี้ แม้ผมเผ้าจะยังคงรกรุงรัง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเผยออกมาให้เห็น
หากเทียบกับชายรูปงามที่ตนเองได้ประสบพบเจอแล้ว ท่านลุงตรงหน้าดูเป็นคนใจเย็นและเป็นผู้ใหญ่
หากเขาอยู่ในยุคปัจจุบัน รับรองเลยว่าสาวน้อยสาวใหญ่จะต้องหลงใหลเขาเป็นบ้าเป็นหลังอย่างแน่นอน
ชายคนนี้เป็นคุณลุงที่หล่อเหลามากจริงๆ
“ข้า…เพียงแค่รู้บ้างเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็ยัง
