ินเมิ้งหยาสูดดมเข้าไป สมองพลันปรากฏรายชื่อยามากมายจนนางเกือบจะเป็นลมสลบไป
ยามากมายขนาดนี้ หรือจะเป็นยาพิษ? ชายชราผู้นี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
“นังหนู ดื่มซิ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ หลินเมิ้งหยารับขวดหยกมา เปิดจุกไม้ก๊อกสีน้ำตาลออก ภายในมีเม็ดยาขนาดเท่าเม็ดลำไยอัดแน่นอยู่ภายใน
รูปร่างกลมกลึงละเอียดอ่อน
ทว่านางกลับรับยาขวดนั้นไปแล้วตั้งใจสูดดมกลิ่นหอมของยาภายในห้อง
“ยาพิษภายในห้องนี้ล้วนผ่านกรรมวิธีหลากหลายอย่างมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีพิษอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นกลิ่นก็แย่มากเหลือเกิน หากกินยาตันเหย้าตัวนี้เข้าไป จมูกก็จะมิได้กลิ่นอื่นใดอีก จากนั้นคงทำได้แต่เพียงนั่งปลอบใจตัวเองเท่านั้น”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้เจ้าของห้องรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
ราวกับว่าเขาคิดไม่ถึงเลยว่าความลับของยาตันเหย้าจะถูกเปิดเผยออกมาจากปากของเด็กสาวผู้นี้
ไม่นาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพลันเดินออกมาจากความมืด
อายุราวห้าสิบกว่าปี สวมใส่ชุดสีแดงเข้ม ใบหน้ามีรอยตีนกา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลอะเปรอะเปื้อนเพราะยังไม่ทันได้ทำความสะอาด
รูปร่างสูงใหญ่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก แววตาสุขุม ดวงตามีรอยเส้นเลือดสีแดงเป็นเส้นๆ สีหน้ามัวหมอง ปากอ้าค้างขณะมองหน้าหลินเมิ้งหยาด้วยความตกตะลึง
หลินเมิ้งหยามองอีกฝ่ายพร้อมทั้งเตรียมป้องกันตัว ชายคนนี้มีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างอะไรจากขอทานจีนในตำนานเลยแม้แต่น้อย!
การที่คนเราจะปล่อย
