าย หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกต่อต้านขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าเพียงแต่เดินผ่านมาทางนี้เท่านั้น จู่ๆ จมูกก็ได้กลิ่นหอมของยาที่ท่านกำลังทำ ดังนั้นจึงรู้สึกแปลกใจ หากท่านมิชอบการถูกรบกวน เช่นนั้นข้าจะไปบัดเดี๋ยวนี้ ท่านกับข้าหาได้รู้จักกันมาก่อนไม่ เหตุใดข้าจึงต้องแสร้งเล่นละครตบตาท่านด้วยเล่า?”
ทัศนคติมิได้แสดงออกถึงการต่อต้านหรือยอมจำนน อีกทั้งยังเจือไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งยโสโอหัง
ชายชราผู้นี้หยิ่งยโสยิ่งนัก ที่นี่เป็นเพียงคุกใต้ดินเท่านั้น หาใช่สวรรค์ชั้นฟ้าของเทพเซียนไม่ เหตุใดนางจะต้องอยากเข้าไปข้างในด้วยเล่า
“ฮ่าๆ นังหนูคนนี้ปากคอเราะรายจริงเชียว ถูกใจข้ายิ่งนัก หากเจ้าสงสัยแล้วละก็ เช่นนั้นจงเข้ามาดูเถิด”
คนผู้นี้แปลกเสียจริง
แต่ไหนแต่ไรมา คนที่มีความสามารถมักจะมีห้วงอารมณ์ที่แปลกประหลาดเสมอ
หลินเมิ้งหยาปรับทัศนคติเสียใหม่ ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามเชื้อเชิญนางแล้ว เหตุใดนางจะต้องขัดขืนด้วยเล่า?
ผลักประตูหินเข้าไป ตอนแรกหลินเมิ้งหยาคิดว่าจะได้เห็นห้องขังอันแสนมืดมิด แต่คิดไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะเป็นห้องหรูหรา ทว่าเงียบสงบ
มีเพียงเตียงหนึ่งหลัง อีกทั้งยังมีโต๊ะทำจากหินที่มีขวดวางเรียงราย
ภายในดูเหมือนจะยังมีห้องเชื่อมต่อไปอีก ทว่าในนั้นกลับมืดมิดจนมองเห็นได้ไม่ชัด
ทว่าภายในห้องแห่งนี้มีโต๊ะเก้าอี้และอุปกรณ์ทุกอย่างครบครัน ราวกับว่ามีคนอยู่อาศัยเป็นปกติอย่างไรอย่างนั้น
กลิ่นของยาภายในห้องค่อนข้างฉุน หล
