มิกล้าเอ่ยคำหยาบคายใดๆ ออกมา
ราวกับว่ามิใช่เพียงนักโทษธรรมดา
เส้นทางคดเคี้ยวของคุกใต้ดินมิได้เป็นเพียงเส้นทางเล็กๆ เท่านั้น
ยิ่งอยู่ภายใต้ความมืดที่มีเพียงแสงริบหรี่จากเปลวเทียน หลินเมิ้งหยายิ่งหาทางเดินได้ยากยิ่ง ราวกับว่าที่นี่มิใช่ทางที่นางผ่านเข้ามาในตอนแรก
บังคับฝีเท้าให้ก้าวช้าลง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าภายในคุกใต้ดินอันแสนอับชื้นแห่งนี้จะมีกลิ่นยาลอยตลบอบอวลออกมา
หลินเมิ้งหยาเดินตามกลิ่นไปจนหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่มิได้ทำการล็อกประตูเอาไว้
มองดูประตูหินขนาดใหญ่ที่กำลังปิดสนิท หลินเมิ้งหยายื่นมือออกผลักด้วยความสงสัย
ที่นี่มีคนประเภทไหนอยู่กันนะ?
“ท่านหญิงจากที่ใดผ่านเข้ามาโดยไร้มารยาทเช่นนี้กันนะ หากคิดจะเข้ามาข้างใน อย่างน้อยก็ควรเอ่ยขออนุญาตก่อนมิใช่หรือ?”
เสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น หลินเมิ้งหยาตกใจจนตัวโยน
นางรีบชักมือกลับ มองไปรอบๆ ทิศทาง ทว่าเสียงนั้นกลับดังมาจากภายใน
“คุณชายโปรดอภัย ข้าเพียงแต่หลงทางมาเท่านั้น หาได้คิดเข้ามารบกวนท่านไม่”
ในเมื่อเขาไม่ชอบถูกรบกวน เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเตรียมตัวเดินจากไป
ทว่ายังไม่ทันที่จะขยับฝีเท้า เสียงของชายชรากลับดังขึ้นอีกครั้ง
“ฮึ นังหนูคนนี้น่าสนใจจริงเชียว ไม่ว่าใครหน้าไหนต่างก็อยากเข้ามาในนี้ทั้งสิ้น แต่เจ้ากลับคิดจะจากไปโดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ หรือเจ้ากำลังเล่นละครตบตาข้าเหล่าซิ่วผู้นี้อยู่กระนั้นหรือ?”
ได้ยินน้ำเสียงดูแคลนจากอีกฝ่
