ษที่ออกมาจากร่างกายของเจ้า”
กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยเข้ามาเตะจมูก ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งยื่นเข้ามาเช็ดมุมตาของเขา
“เอาล่ะ ข้าจะสั่งให้คนมาอาบน้ำให้เจ้า เท่านี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว”
หลินเมิ้งหยามิได้คิดอะไรมาก นางทำเพียงเช็ดใบหน้าให้เขาธรรมดาเท่านั้น ก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้น
“สัญญาที่เจ้าได้ทำไว้กับข้าถือว่าเป็นอันยกเลิก หลังจากอาการของเจ้าดีขึ้นแล้ว เจ้าสามารถเลือกที่จะจากไปได้ ข้าไม่คิดรั้งเจ้าเอาไว้หรอก”
หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนเข้ามาถอดโซ่ตรวนบนร่างของชิงหูออก
“เจ้าเด็กน้อย เหยียกลัวจะไม่มีเรื่องสนุกให้ทำ การได้อยู่ข้างกายเจ้าถือเป็นเรื่องน่าสนใจที่สุดของเหยีย”
เสียงของชิงหูดังขึ้นที่ด้านหลัง
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มใสซื่อ ฝีเท้าชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะออกจากคุกไปเพียงลำพัง
นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชิงหูกลายมาเป็นน้องชายคนหนึ่งของนางแล้ว
แต่หากเขายังกล้าหักหลังนางอีก เช่นนั้นนางจะทำให้เขานึกเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้
ห้องนั้นอยู่ลึกที่สุด หลินเมิ้งหยาเดินออกมาเพียงลำพังโดยไม่มีใครตามมาด้วย
ใบหน้านวลงดงามมีเสน่ห์ สีหน้าแววตาใสซื่อไร้เดียงสาแต่กลับสุขุมเยือกเย็นเพิ่มความลึกลับชวนค้นหาขึ้นมาหลายเท่าตัว
ดังนั้นคนที่อยู่ในคุกใต้ดินจึงให้ความสนใจกับการปรากฏตัวของนางค่อนข้างมาก
ในคุกใต้ดินมิได้มีเพียงคนทำผิดคิดชั่วที่กำลังจะตายเท่านั้น ทว่ายังมีคนที่มีกำลังวังชาและกำลังผิวปากด้วยท่าทางรื่นรมย์ แต่กลับ
