ช่คนที่คิดจะนำไปขายก็ขายได้
วันเวลาล่วงเลยไปราวครึ่งเดือน หลงเทียนอวี้และหลงชิงหานกำลังยุ่งกับการตระเตรียมการต้อนรับฮ่องเต้หมิง
เป็นไปดั่งที่หลินเมิ้งหยาคาด หลังจากไท่จื่อกลับไปแล้วก็หายเงียบเข้ากลีบเมฆไป
นอกจากออกมาถวายคำนับฮองเฮา เขาไม่ยินยอมออกจากตำหนักของตนเองเลยแม้แต่น้อย
หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งกับคนรับใช้ทั้งหมดว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องคืนนั้นในที่สาธารณะโดยเด็ดขาด
ทว่าในที่ลับก็แล้วแต่วิจารณญาณ
บรรยากาศด้านหน้ากำลังเย็นชื้น บัดนี้เมืองหลวงเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
หลินเมิ้งหยาที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองทางเหนือและชินกับการอยู่ในทุกฤดูกาลรู้สึกสบายกายสบายใจขึ้นมา
จวนอวี้ที่ถูกปกครองโดยรูปแบบของไม้แข็งและไม้อ่อนของหลินเมิ้งหยาเริ่มเป็นระบบระเบียบมากขึ้น
แต่ที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายคือซ่างกวนฉิงมิได้สร้างความเดือดร้อนใดๆ อีก ทว่าช่วงสองสามวันมานี้นางกลับพาหลินเมิ้งหวู่เข้ามาคุยเล่นกับตนเองที่ตำหนักหลิวซิน
เมื่ออยู่ต่อหน้าฮูหยินใจดำอำมหิตคนนี้ หลินเมิ้งหยาจึงระมัดระวังคำพูดมากขึ้น
แม้แต่เจียงหรูฉินเองก็เลิกรังควานนาง ดังนั้นช่วงเวลาที่ผ่านมาจึงค่อนข้างผ่อนคลาย
แม้จะเป็นต้นฤดูใบไม้ร่วง แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงมีความหนาวเหน็บแผ่ซ่านกระทบร่าง
หลินเมิ้งหยาขดตัวอยู่ภายในผ้าห่มขนจิ้งจอกที่ศาลาเล็กพลางจ้องมองใบไม้สีเหลืองด้วยสายตาเหม่อลอย
“พี่สะใภ้อารมณ์ดีเสียจริง มาเสพความสุขในฤดูใบไม้ร่วงที่นี่ก
