ระนั้นหรือ?”
เสียงยุแหย่เล็กน้อยของหลงชิงหานดังขึ้น หลินเมิ้งหยาหันหน้าไป ผลปรากฏว่านางได้เห็นองค์ชายใบหน้าหล่อเหลาซึ่งสวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนกำลังเดินตรงเข้ามา
“ลมอันใดพัดพาองค์ชายหกมาได้เล่า?”
น้ำเสียงเกียจคร้าน ยิ่งอยู่ในร่างนี้นานเท่าไร อุปนิสัยเดิมของนางก็ยิ่งเผยออกมาให้เห็นมากเท่านั้น
แม้จะบอกว่าหญิงสาวที่ภายนอกใสซื่อบริสุทธิ์ แต่กลับมีแผนเจ้าเล่ห์อยู่ในหัวตลอดเวลามาอยู่ในร่างของสาวใสซื่อไร้เดียงสา แต่คนที่มาอยู่ทีหลังกลับยากที่จะหาเส้นทางแห่งความสมดุลในการใช้ชีวิตได้
คนที่อยู่ใกล้ชิดหลินเมิ้งหยาล้วนคิดว่านางเป็นจอมวางแผนมากขึ้นทุกที
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าความสุขุมของตนเองกำลังถูกจิตใจของเจ้าของร่างเดิม ทำให้ตนเองกลายเป็นคนสดใสร่าเริงขึ้นมาเรื่อยๆ
ความคิดที่เคยมีแต่ด้านลบเริ่มถูกปรับเปลี่ยนไปทีละน้อย
บางทีอาจเพราะเจ้าของร่างที่เป็นเด็กสาวใจดีและฉลาดเฉลียวคนนั้นต้องการส่งมอบของขวัญชิ้นสุดท้ายให้นางกระมัง
“เพราะว่ามีธุระต่างหาก ข้ากล้ามาสร้างความวุ่นวายให้พี่สะใภ้สามที่ไหนกัน! คือ…คือว่าเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ในคุกเริ่มผิดปกติไป”
ชิงหู? หลินเมิ้งหยาเกือบลืมเจ้าคนเจ้าเล่ห์คนนี้ไปเสียสนิท
ดวงตาเปล่งประกายราวกับหยดน้ำหรี่เล็กลง หลินเมิ้งหยาหันไปมองทางดอกไม้ด้านนอก ราวกับว่าเมื่อคืนสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงจะพัดผ่านมาทำให้ดอกเบญจมาศเริ่มเบ่งบานแล้ว
“ผิดปกติเช่นไร? พวกเจ้ามิได้เอ่ยว่าเข
