สามปี ไม่สิ แม้จะแค่สามวันก็นับว่าคุ้มค่า”
ชิงหูถอนหายใจเบาๆ ถูกใส่กุญแจมือเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นเขากลับไปลังเลเลยที่จะหยิบดอกเบญจมาศขึ้นมา
ใส่มันเข้าไปในปาก ออกแรงเคี้ยวแล้วกลืนลงไป
“ดอกไม้ดอกนี้ภายนอกสวยงาม เหตุใดจึงรสชาติขมขื่นถึงขนาดนี้?”
หลินเมิ้งหยายืนเงียบเฉียบอยู่อีกฝั่ง สายตาจ้องมองชิงหูที่กำลังกลืนดอกไม้ดอกนั้นลงกระเพาะไป
แม้ของชิ้นนี้จะเป็นยาถอนพิษ แต่ถึงกระนั้นกลับมีประสิทธิภาพรุนแรง ดูเหมือนกำลังกายของชิงหูจะฟื้นตัวกลับมาแล้ว
“เอ๋? เจ้าเด็กน้อย เหตุใดร่างกายของข้าจึงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยเล่า?”
ทั้งที่เตรียมรับความทรมานเอาไว้แล้ว แต่หลังจากรออยู่สักพัก ชิงหูเพิ่งพบว่าร่างกายของตนเองเพียงแต่อบอุ่นขึ้นเท่านั้นและไม่มีปฏิกิริยาอื่นใด
หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขา ก่อนจะยัดกลีบดอกไม้ที่เหลือใส่เข้าไปในปากของเขา
“เจ้าคิดว่ามันเป็นยาวิเศษหรืออย่างไร? คิดหรือว่าจะต้องทรมานเพื่อแลกมันมา?”
