อ
ดังนั้นมันจึงเหมาะกับร่างกายในตอนนี้ของชิงหูที่สุด
“นี่มัน…ยาพิษหรือ?”
ดวงตาของชิงหูกลอกกลิ้งลงมองดอกไม้สีเหลืองนวลบนพื้น
“หลงมั่ว เมื่อถึงเวลาเติบโตเต็มที่ ต้นหญ้าจะไม่มีทางขึ้นอยู่ใกล้ๆ ภายในระยะห่างสิบลี้ และในช่วงเวลานั้นจะไม่มียาตัวใดเข้ามาควบคุมมันได้”
“หากกินมัน? เหยียจะเป็นเช่นไร?”
ทั้งที่เพิ่งพูดไปเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น แต่ชิงหูกลับหลับตาลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำพลางเอ่ยด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
“มันสามารถทำลายยาพิษในร่างกายของเจ้าที่ได้รับก่อนหน้าได้ทั้งหมด เพียงแค่…ยาชนิดนี้จะมีประสิทธิภาพเพียงสามปีเท่านั้น สามปีให้หลังดวงจิตของเจ้าจะดับสูญ ไร้ซึ่งทางรักษา”
ราวกับว่าชิงหูได้เห็นเทพธิดาแห่งความตายภายในคุกใต้ดินแห่งนี้ ชิงหูมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างยากลำบาก
เหตุใดทางเลือกที่นางมอบให้จึงมีเพียงความตายกันนะ?
ราวกับว่าหลังจากที่ได้พบกับนางแล้ว หายนะพลันมาถึงตัวเขาทันทีอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระตามที่ข้าต้องการในระยะเวลาสามปี โดยไม่มีใครเข้ามาควบคุมข้าได้อีกต่อไปอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาลังเลเล็กน้อย แล้วพยักหน้าลง
ถูกควบคุมตลอดชีวิตกับการมีชีวิตอิสระเพียงสามปี ตัวเลือกนี้ไม่มีใครอาจบอกได้ว่าคุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่า
“เฮ้อ เจ้านี่หนา เป็นตัวซวยของเหยียจริงๆ ไม่สิ เป็นดวงดาวผู้ช่วยชีวิตต่างหาก แม้จะได้ใช้ชีวิตอิสระเพียงแค่
