ตอยู่ต่อหรืออย่างไร? ข้าเคยบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่าว่าให้เลิกใช้ยานั่นเสีย มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องตาย!”
ทว่าชิงหูกลับพิงกำแพงแล้วยิ้มเล็กน้อย
ดวงตาไร้จิตวิญญาณ ราวกับว่าเขาได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว ร่างกายอ่อนแอ แม้แต่จะพูดยังต้องออกแรงส่งเสียง
“เจ้าไม่เข้าใจโลกใบนี้หรอก หากข้าสูญเสียความสามารถไป เพียงพริบตาเดียวข้าก็จะถูกเสือจับกินแล้ว เจ้าเด็กน้อย เจ้ารู้หรือไม่? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ช่วงเวลาเดียวที่ทำให้ข้ารู้สึกมีความสุขคือการได้อยู่ในตำหนักของเจ้า ได้นั่งดื่มชาของเจ้าและกินขนมของเจ้า”
น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความโดดเดี่ยวที่หลินเมิ้งหยาไม่เข้าใจ
หากจะให้พูดแล้วละก็ นางกับชิงหูต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์จากอีกฝ่าย
แม้สุดท้ายชิงหูจะถูกจับอยู่ในกำมือของนาง
แต่ถึงกระนั้นชิงหูคนนี้ไม่เคยทำร้ายนางมาก่อนเลย
ดังนั้นนางจะมอบโอกาสให้ชิงหูอีกครั้ง
“ของชิ้นนี้ชื่อว่าหลงมั่ว ภายนอกเป็นเพียงดอกเบญจมาศร้อยลี้ธรรมดา แต่เมื่อบานแล้วจะเป็นยาพิษที่หายากที่สุดในโลก”
หลินเมิ้งหยาวางหลงมั่วที่ถืออยู่ในมือลงตรงหน้าชิงหู
นี่คือยาที่ถูกพบโดยบังเอิญโดยเจ้าของร้านว่าเหย้าเก๋อ
หลงมั่วมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับดอกเบญจมาศ สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนคือเส้นสีแดงหนึ่งเส้นที่พาดบนกลีบดอก
ของสิ่งนี้ประหลาดนัก แม้จะเป็นสีเหลืองนวล ทว่ามันกลับเป็นหนึ่งในยาพิษที่อันตรายที่สุด
ทว่าใบของมันกลับเป็นยารักษาที่มีประสิทธิภาพอย่างล้นเหลื
