าเชื่อว่านางไม่มีวันทำร้ายข้า”
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งการปกป้อง เอาใจใส่ ดูแลและความฉลาดเฉลียวล้วนอยู่ในสายตาของหลงเทียนอวี้ อีกทั้งเขายังจดจำสิ่งเหล่านี้เอาไว้ในหัวใจ
นอกจากญาติสนิทของตนเองแล้ว หลินเมิ้งหยาเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาปฏิบัติต่อนางด้วยความจริงใจ
เขาเชื่อใจนางเหมือนอย่างที่เชื่อหลินขุยหรือป๋ายหลี่อู๋เฉิน
พวกเขาล้วนเป็นลูกน้องของเขา
“เช่นนั้นข้าก็วางใจ แต่ข้ารู้สึกไม่สบายใจเรื่องที่ไท่จื่อได้พูดวันนี้ ทั้งที่มีคนคอยดูแลเรื่องจัดงานเลี้ยงต้อนรับซีฟานอยู่แล้ว เหตุใดเขาจึงต้องมาพูดเรื่องนี้กับท่านพี่ด้วยตนเอง?”
หลงชิงหานยกพัดขึ้นเคาะศีรษะตนเองหนึ่งที
หากมองเพียงผิวเผิน เขาดูเหมือนองค์ชายที่ไม่สนใจกิจการบ้านเมืองเลยแม้แต่น้อย
ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งในขุมกำลังของพี่สาม
หากมีเรื่องใดที่เขาไม่สะดวกไปทำด้วยตัวเอง ตัวเขามักจะกลายเป็นผู้ไปทำธุระแทนเสมอ
แม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาจะเอาแต่เที่ยวเล่นเตร็ดเตร่ ทว่าเขากลับเตรียมการเอาไว้แล้ว
หมู่เฟยของเขาถูกฮองเฮาทำร้ายจนตาย ส่วนเขาเองก็มีความคับแค้นใจกับไท่จื่อเช่นเดียวกัน
ความแค้นครั้งนี้จะต้องชำระ!
“ขอแค่พวกเราระวังตัวเอาไว้ก็พอ จริงสิ ได้ยินมาว่าเจ้ากับองค์ชายของฮ่องเต้หมิงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันจริงหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้หันหน้ากลับมา สีหน้ากลับมาเป็นปกติดังเดิม
ราวกับว่ารอยยิ้มน่าหลงใหลเมื่อครู่ที่หลินเมิ้งห
