ยาได้เห็นเป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น
เมื่อเอ่ยถึงเพื่อนรักของตนเอง หลงชิงหานหยักยิ้มแล้วพยักหน้าลง
“อาเป่ยเป็นคนกล้าหาญและถ่อมตน เพียงได้เจอกันครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาราวกับเป็นเพื่อนกันมานานแสนนาน ทันทีที่รู้ว่าจะต้องมาเยี่ยมเยียนประเทศของเรากับฮ่องเต้ เขารีบส่งข่าวมาหาข้าทันที”
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง น้องหกของเขาชอบผูกมิตรกับคนดีมีคุณธรรมมากมาย หวังเหลือเกินว่าองค์ชายหูเทียนเป่ยผู้นี้จะกลายมาเป็นเพื่อนของพวกเขา
ภายในตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยากินขนมที่ป๋ายจีเตรียมเอาไว้ให้ก่อนหน้านั้นแล้ว สาวใช้ต่างพากันยิ้มแย้มแจ่มใส
การแสดงของหลินจงอวี้ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างมาก เกรงว่าจากนี้เป็นต้นไป ไท่จื่อคงจะได้รับสมญานามใหม่ว่า…องค์ชายจอมตด!
“พวกเจ้ามิได้เห็นสีหน้าดำถมึงทึงของฮูหยินหลิน!”
ป๋ายจื่อได้เห็นปฏิกิริยาจากทุกคน เหตุเพราะกำลังดีใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นเมื่อกลับมาถึงตำหนักหลิวซินจึงส่งเสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องนี้ให้กับสาวใช้อีกสองคนฟังทันที
“เฮ้อ หากรู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ ข้าควรจะให้เสี่ยวสื่อเสี่ยวหวู่ยกนายน้อยอวี้ออกไปก่อนเสียก็ดี”
ป๋ายซ่าวแซว นางรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ตนเองมิได้อยู่ในห้องโถง
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ขยับตัวชิดข้างหน้าต่างและจมอยู่ในความคิดของตนเอง
“นายหญิงคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”
ด้านหน้า ป๋ายจียกแก้วชาส่งให้หลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งรอยยิ้ม หลินเมิ้งหยายื่นมือเข้าไปรับ
“ข้ากำลัง
