ิ้งหยาไปก็ได้นี่เจ้าคะ”
หลินเมิ้งหวู่เอ่ยออกมาเพราะความโกรธแต่เพียงเท่านั้น ถึงอย่างไรหลินเมิ้งหยาก็เป็นพระชายาอวี้ไปแล้ว ไม่มีทางที่นางจะไปดูตัวแต่งงานได้อีก
ทว่าคำพูดของนางกลับทำให้ดวงตาของซ่างกวนฉิงเปล่งประกาย
ใช่แล้ว หากต้องส่งลูกสาวสกุลหลินไปแต่งงานจริงๆ เช่นนั้นส่งหลินเมิ้งหยาไปจึงจะเหมาะสมที่สุด
อ๋องอวี้เป็นอริราชศัตรูกับไท่จื่อ ประจวบกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา ไท่จื่อจะต้องอยากฆ่าพวกเขาให้ตายอย่างแน่นอน
“มีเหตุผล อีกอย่างนังเด็กหลินเมิ้งหยายังหน้าตาสวยสดงดงาม ฮึ จะมีชายหน้าไหนมิชอบใบหน้าเช่นนั้นบ้างเล่า?”
คิดไม่ถึงเลยว่าท่านแม่จะเห็นด้วยกับคำพูดของนาง ยิ่งได้เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของท่านแม่ นัยน์ตาของหลินเมิ้งหวู่เปล่งประกายไปด้วยความคิดชั่วร้าย
“แต่ท่านแม่เจ้าคะ หลินเมิ้งหยาแต่งงานออกเรือนไปแล้ว อีกทั้งยังเป็นถึงพระชายาอวี้ ฮ่องเต้เป็นผู้ประทับตราพระราชลัญจกรเอง แล้วแบบนี้นางจะไปแต่งงานได้อย่างไร?”
ซ่างกวนฉิงกระตุกยิ้มมีเลศนัย ก้มหน้าลงกระซิบเสียงเบา
“เจ้ายังจำเรื่องพระชายาสิบสามของอดีตฮ่องเต้ได้หรือไม่?”
