ิด ในที่สุดก็นึกออก
“เข้ามา ข้าต้องการเขียนจดหมายหาท่านแม่ ไม่ว่าใครก็ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้เป็นอันขาด”
นัยน์ตาสุขุมของซ่างกวนฉิงเปล่งประกาย
แม่ท่านพ่อจะยกยอปอปั้นเสด็จพี่ แต่ท่านแม่เอ็นดูนางเป็นที่สุด
เหตุเพราะเรื่องในคราวนั้น ท่านแม่กล่าวโทษท่านพ่อและท่านพี่ไปไม่น้อย นางเชื่อว่าคราวนี้ท่านแม่จะต้องช่วยนางได้
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซ่างกวนฉิงลงมือเขียนจดหมายแสดงความอัดอั้นตันใจ ทว่าแม้ท่านแม่จะรักและเอ็นดูนาง แต่ก็รับปากไม่ได้ว่าพี่น้องที่เหลือจะร่วมมือกับท่านพี่หรือไม่
“ท่านยายจะมีวิธีช่วยข้าหรือ? ท่านยายจะฟังเพียงท่านป้าเหมือนอย่างท่านตาหรือไม่?”
หลินเมิ้งหวู่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาพลางจ้องมองแม่ของตนเองด้วยท่าทางน่าสงสาร
ซ่างกวนฉิงลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของหลินเมิ้งหวู่ด้วยความรัก ก่อนจะเอ่ย
“คนในบ้านซ่างกวนล้วนติดค้างแม่ ท่านยายของเจ้าเองรักและเอ็นดูแม่ไม่ต่างอะไรจากที่แม่รักและเอ็นดูเจ้า วางใจเถิด จะต้องมีหนทางอย่างแน่นอน”
เรื่องในอดีต อันที่จริงสามารถหาลูกของภรรยาอนุไปแทนนางก็ได้
แต่เพราะเหตุผลของท่านพี่ทำให้ลูกสาวสุดรักสุดหวงของท่านแม่ต้องรับบาป
ตลอดหลายปีมานี้ เหตุเพราะการปกครองของพี่สาวทำให้คนในบ้านสกุลซ่างกวนจำนวนไม่น้อยรู้สึกไม่พอใจ
นางพยายามอดทนอดกลั้นเสมอมา มิใช่เพราะเกรงกลัวพี่สาว แต่เพราะโอกาสยังมาไม่ถึง
“ท่านแม่ หากต้องส่งลูกสาวของสกุลเราไปแต่งงานจริงๆ แล้วละก็ เช่นนั้นส่งหลินเม
