งหานที่ได้เห็นร่างซึ่งกำลังสั่นระริกของไท่จื่อรีบลุกขึ้นขวางหน้าเขาเอาไว้
แม้ใบหน้าของเขาจะแสดงออกถึงความกังวล ทว่าเมื่ออยู่ในสายตาของไท่จื่อมันกลับดูขวางหูขวางตาไปหมด
“หลบ!”
น้ำเสียงบ่งบอกถึงความหงุดหงิด เขาอยากจะบินกลับห้องของตัวเองในวังหลวงประเดี๋ยวนี้
เขารู้สึกได้ว่าท้องไส้ของตนเองกำลังปั่นป่วน จากนั้นเสียงบาดหูดังกระหึ่มราวกับเสียงพสุธากัมปนาท
เขาที่เป็นองค์ชาย ทุกการกระทำล้วนต้องเป็นไปตามระบบระเบียบทั้งสิ้น
ทว่าเรื่องเช่นนี้เขาต้องจัดการเองเพียงคนเดียวเท่านั้น
แต่น่าแปลกที่วันนี้เขาไม่อาจควบคุมร่างกายของตนเองได้เลย
เขารู้สึกว่ากระเพาะของเขากำลังขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ และต้องการจะระบายสิ่งที่อยู่ในนั้นออกมาจึงจะคลายความเจ็บปวดไปได้
แต่ทุกครั้งที่เขาปลดปล่อยมันออกมา เขามักรู้สึกเสียใจจนอยากจะฆ่าตัวตายเสียตรงนั้น
มือ…อยากจะยกขึ้นบีบเจ้าคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าตรงหน้า ทว่าเมื่อยกขึ้นไปแล้วกลับพบว่าการทำเช่นนี้จะยิ่งทำให้เขาดูแย่
บัดนี้องค์ชายรัชทายาทแห่งต้าจิ้นกลับกลายเป็นตัวตลกของผู้อื่นเสียแล้ว
“จะให้ตามหมอหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ! หลินขุย รีบไปเชิญหมอหลวงที่ดีที่สุดมา เหตุใดจึงยังไม่รีบเข้ามาพยุงเจ้านายของเจ้าไปยังห้องรับแขกเล่า มัวทำอะไรอยู่!”
หลงชิงหานร้องตะโกนด้วยความเป็นห่วง แต่ถึงกระนั้นกลับยังไม่รีบหลีกทางเดินให้ไท่จื่อ
ขันทีประจำตัวของไท่จื่อมิเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน เขารี
