อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ขึ้นมา นางไม่อาจหยุดขำได้เลย
ขนาดวันงานเลี้ยงฉลองวันประสูติของฮ่องเต้มีตัวตลกแต่งหน้าแต่งตาแสดงกิริยาน่าขำขันยังไม่ดูมีผลเช่นนี้เลย
“เฮ้อ! องค์ชายหกพูดเรื่องอะไรกันเพคะ? ไท่จื่อท้องไส้ไม่ดี แต่กลับกินอาหารเข้าไปมากมาย ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น แต่ว่า…ก็ถือเป็นทุกขลาภนะเพคะ เมื่อปล่อยก๊าซเสียในร่างกายออกมาจนหมดก็จะสบายตัวขึ้น”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยความสัตย์จริง อันที่จริงนางมิได้ใส่ยาอะไรลงไปเลยแม้แต่น้อย
แต่เพราะนางเคยใช้ยาพิษกับไท่จื่อคราวที่แล้ว ดังนั้นนางจึงพบว่ากระเพาะอาหารของไท่จื่อทำงานไม่ปกติเพราะถูกบำรุงมาอย่างหนัก
ทว่านางใส่ยากระตุ้นเข้าไปในเหล้าอีกเล็กน้อยเท่านั้น คนที่มักดื่มเหล้าเป็นประจำจะไม่รู้สึกอะไร ผิดกับคนอย่างไท่จื่อ เขามีก๊าซเสียอยู่ในตัวค่อนข้างสูง ดังนั้นจึงผายลมออกมาไม่หยุดเช่นนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ยาถอนพิษที่นางใส่ให้กับไท่จื่อทำหน้าที่เพียงขับสารพิษในร่างกายให้ออกมาเร็วขึ้นเท่านั้น
เมื่อถูกใช้มากหน่อย ประสิทธิภาพจึงดีเช่นนี้
เพียงแค่…กลิ่นที่ออกมายากที่จะรับได้
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ชิงหานเข้าใจแล้ว ต่อจากนี้ไปถ้าหากโกรธเคืองพี่สาม ชิงหานคงมิกล้ายุ่งวุ่นวายกับพี่สะใภ้สามอย่างแน่นอน หากถูกพี่สะใภ้สามเอาคืนขึ้นมา ข้ายอมฆ่าตัวตายเสียยังจะดีกว่า”
เพราะเหตุนี้พี่สามจึงบอกเขาว่าอย่าไปยุ่งกับพี่สะใภ้สามสินะ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
ขณะนี้คน
